Mattias in Kyôto

November tot januari

2010-01-18T06:16:00.000-08:00

Zo, een gelukkig nieuwjaar allemaal! Ik zit hier nu heerlijk een paar daagjes bij mijn gastfamilie in Nara bij te komen. Dat was ook wel weer tijd, het is alweer een poos geleden dat ik hier ben geweest. Kwam vooral doordat ik vanaf oktober gewoon weer college had, en de weekends waren vaak gevuld met huisactiviteiten. Een terugblikje van de afgelopen twee maanden, voor zover ik het nog weet!

14 november hadden we het Thanksgiving feest. Dit was eigenlijk niet echt een feest, maar meer een soort receptie waar allerlei hoge pieten van de locale overheid, mensen van het huiscommitée en andere notabelen werden uitgenodigd om ze te bedanken voor hun steun. Zo verzorgt bijvoorbeeld “The Lion’s Club” ieder semester een reisje voor ons. Vorig semester was dat lake Biwa, en begin november dus Nara. Wegens de redelijk formele toon wordt iedereen in principe verwacht in pak te komen, maar ik had al mijn formele kleren achtergelaten in Nederland! Ik had gelukkig van allerlei mensen delen kunnen lenen, waardoor ik uiteindelijk toch nog in pak kon verschijnen. Dat was maar goed ook, want ik moest één van de belangrijkste onderdelen van de avond verzorgen: een tweetalige introductie van ons huis. Dat ging uiteindelijk wel redelijk goed, en het eten was ook erg lekker. En de avond kon uiteraard niet compleet zijn zonder iets minder formeel feestje op het eind, waar ik (!) de muziek verzorgde.

Vrijdag 20 november erop begon de drukste huisactiviteit van het jaar: het jaarlijkse festival van de universiteit, waar wij als huis ook aan meededen. De komende 5 dagen zouden wij een eigen plekje hebben op het sportterrein van de Yoshida Campus, en daar zouden we eten maken en verkopen. Via een ingewikkeld systeem waar de plekken verdeeld werden, hadden we één van de beste plekjes gekregen. Ons menu bestond uit Nassi Goreng (Indonesië), Toppoki (Korea), Green Curry (Cambodja), Mulled Wine (Duitsland), Carrot Cake (Duitsland), Chocolademousse (Portugal?) en Chai (India). In principe hoefde iedereen van ons huis maar twee shifts te draaien (1 dag), maar omdat ik één van de eindverantwoordelijken was, bleek ik vrijwel constant bezig met regelen. Op sommige momenten verkochten we zo goed dat we razendsnel uitverkocht waren, dan moesten er in ons huis weer wat mensen gaan koken en er moest voor gezorgd worden dat de spullen aankwamen, nieuwe ingrediënten gekocht worden etc. Eigenlijk moest ik andere dingen doen, zoals bijbaantje, papers en tentamens leren, maar dat kwam er gewoon niet van. Ik heb mezelf hierdoor wel enkele all-nighters bezorgd... Maar het was een ontzettend toffe ervaring! De hele universiteit was omgetoverd in een soort kermis, en het was leuk om er zelf een aandeel in te hebben. Zeker wat betreft het voedsel had onze stek denk ik wel wat speciaals te bieden, vergeleken met de vele yakisoba, fried chicken en patat. Achteraf was ik ontzettend moe, maar we hadden met ons huis wel iets van 1000 euro winst gemaakt! We gaan dit gebruiken voor een leuk etentje, en met het geld dat we over hebben gaan we nog iets kopen in het huis waar iedereen iets aan heeft ofzo.

Na het November Festival moest ik als een gek aan de nieuwste Kenshin werken, want ik liep achter doordat ik op het festival vrijwel onaanhoudelijk aanwezig was, wat ik niet van plan was maar door omstandigheden soms niet anders kon. Goed, Kenshin kostte me een allnighter, en de vrijdagochtend dat ik klaar was zou ik op dezelfde ochtend een uitstapje hebben naar een basisschool in de buurt. Dit in verband met een vak dat ik volg over de sociologie van onderwijs in Japan. Ik wist dat mijn vrienden van de huisfamilie, Toshi en Yuuma (9 en 7 jaar, Keichan (6) zit nog op de kleuterschool) daar aanwezig zouden zijn, maar de klas van Toshi (groep 3-3) werd uiteindelijk gecancelled wegens zwijnengriep. Op mijn eigen verzoek kwam ik in groep 1-1, waar Yuu-chan zich bevond. Het was een hele grappige ervaring. Ik ben een aantal keer gekanchô’d, voor wie weet wat dat is. Hoogtepunt was toen gedacht werd dat ik de vader was van Yuuchan. Ik was trouwens niet de enige “observer” in de klas; 2 Japanse en 1 Chinees meisje uit mijn klas waren er ook bij. Het was er niet toegestaan foto’s te nemen helaas!

Dezelfde dag was er ook weer een Common Meal (daar zat ik echt bij als een zombie wegens vermoeidheid), en de dag erop hadden we Sportdag in het huis. Was allemaal wel weer gezellig, ik won het tafeltenniskampioenschap (maar vooral omdat Yuuki en Eiji nog sliepen, en Cedric er ook niet was). Diezelfde avond ook nog uit eten geweest, karaoke gedaan en film gekeken!!

Inmiddels was het alweer december, en vrijdag 4 december was de laatste common meal van het jaar. Er wordt me tegenwoordig trouwens vaker gevraagd om Borat na te doen, dan dat ik het uit mezelf doe. Een klasgenoot van Anri die komend jaar in Utrecht zal studeren kwam langs om met mij over Nederland te praten. Omdat ik de eerste Nederlander was die hij zou spreken moest ik doen alsof ik Borat was, en zeggen dat alle Nederlanders zo zijn (Anri wilde hem laten schrikken). Goed, dit deed ik dan wel, maar toen me na 20 minuten ineens gezegd werd dat ik wel kon stoppen vond ik het moeilijk om ineens te veranderen. Dus ben ik nog een tijdje doorgegaan. Na de maaltijd kwamen trouwens nog een aantal vrienden van vrienden, en die maakten nogal wat lawaai buiten. Dit resulteerde in een conflictje, waar ik achteraf lang nog over heb moeten napraten. Kwam niet echt goed uit want ik wilde vroeg gaan slapen wegens de belangrijke NNS test.

Die test was dus supermoeilijk, vooral door mijn slaaptekort. Het begin ging steeds wel, maar ik kon simpelweg niet lang genoeg mijn concentratie opbrengen. Ik heb de toets ook gewoon onderschat hoor, ik dacht dat ik het wel even tussen Kenshin, papers en huisactiviteiten door kon doen. Gemiste kans, want de locatie voor de toets was echt om de hoek. Er van uitgaande dat ik het net niet gehaald heb (een 7 is vereist om te slagen), moet ik de volgende keer naar Duitsland. En de stress en slapeloosheid hield maar niet op, want precies de dag hierna had ik weer twee nieuwe deadlines, waaronder een paper van rond de tien pagina’s waar ik nog aan moest beginnen. Was een drukke tijd! Hierdoor heb ik bijna de mooie herfstkleuren van Kyôto gemist, maar gelukkig wist ik nog een foto te maken vanuit mijn raam.

Om het feest compleet te maken had ik de vrijdag erop, 11 december, een presentatie in een klas met verder alleen Japanners. Hij was niet zo lang dit keer gelukkig, maar toch is het wel weer spannend. Uiteindelijk ging het wel goed denk ik. En nu had ik eindelijk wat rust! Dezelfde avond hadden we een etentje van het geld opgebracht bij het november festival. Daarna ben ik met Anri, Penpen, Kayako en Shûhei nog naar karaoke gegaan!

De volgende dag ben ik hier de bergen in gegaan. Nu ja, de bergen, ze zijn niet zo groot. Er was nog een heel klein beetje kôyô (kleuring van de bladeren) over. We zouden eigenlijk naar Eiji gaan in Arashiyama maar dat was al te laat. Dus zijn we vlakbij de Yoshida schrijn wat gaan eten en drinken in één of ander beroemd koffie/eethuisje in de bergen.

Maandag 14 december ben ik met twee jongens van mijn sociologie-klas, Hashimoto en Ushio, op stap geweest. We gingen met de bus naar het noorden, de bergen in, en daar was een mooi gebied met mooie tempels enzo. Achteraf lekkere Tsukemen gegeten en daarna door naar college.

Zaterdag 19 december erop was het kerstdiner + feest. Het diner was in principe alleen voor mensen van het huis en eventueel een gast, en was redelijk formeel. Ik werd wederom gevraagd om de openingsspeech te doen en het diner te leiden als MC. Na het diner werd de lobby omgebouwd tot dansvloer, en toen kon het grote feest beginnen. Het viel dit keer wel mee qua opkomst vergeleken met de lente trouwens, maar toen waren er ook wel erg veel mensen (iets van 300). En het leuke was dat de Hofnar een uurtje ongeveer nadat het feest begon aankwam. Die heb ik opgehaald van het busstation en het werd een leuke avond. Vooral toen Hamid de Hofnar wakker maakte om te vragen of hij van Persische meisjes houdt (twee keer, één keer op de avond zelf terwijl de Hofnar in de bank aan het slapen was, en de ochtend erop weer). Topavond!

De ochtend erop was minder spannend, want toen hadden we grote schoonmaak. Ik liet de Hofnar maar uitslapen, want die was de dag ervoor rechtsreeks uit Tokyo en daarvoor Nederland gekomen, die was dus doodop. Tijdens de grote schoonmaak heb ik trouwens vooral met de huiskinderen Toshi, Yû-chan en Kei-chan gespeeld, maar aangezien de huismoeder denkt dat dit voor mij vermoeiend is en mij telkens bedankt voor het bezighouden van de kinderen, kon ik ermee wegkomen. Toen de Hofnar eenmaal wakker was hebben we een beetje gechilled. Ali G show gekeken, wat gegamed, een sentô gepakt en ’s avonds lekker wezen eten bij de locale vegetariër (die niet slecht is!). De dag erop ging ie alweer weg, maar hij komt na Nagasaki nog eens langs om wat langer te blijven!!

Het was inmiddels alweer bijna kerst, en ik zou die doorbrengen in Tokyo. Wat wil nou het geval, een huisgenoot had met bingo tickets voor Disney gewonnen, en ik mocht mee! Was superlachen. Van de zomer was ik al naar Land geweest, dit keer gingen we naar Disney Sea. Niet bepaald een typische kerst, maar wat wil je in Japan!

Ik ging al snel weer terug naar Kyoto. 2^e kerstdag had ik namelijk een kerstfeest bij Cedric. Cedric en zijn vrouw Sei-chan waren er, en ook het tevens pas getrouwde stel Renato en Chie, en verder Yuki en Akiko, Eiji en Kasumi en..... Shige en ik! Tussen al die stelletjes hebben Shige en ik voor de avond maar een bondgenootschap gevormd, want wij kwamen toch allebei uit Nara. Het eten was echt suuuuuuperlekker, Sei-chan had gyôza gemaakt en Yuki had suuuuuuuuperlekkere chaashû gekocht bij één of andere Raamentent (waar de raamen niet zo bijzonder schijnt te zijn, maar het vlees (de chaashû) dus wel). Toen kwam Eiji nog binnen met een tas van de MOS burger gevuld met iets van 20 burgers en het feest was compleet. Opnieuw, niet echt een typisch kerstdiner, maar wel puur genieten. Het was trouwens heel gezellig, al ontstond er al snel een scheiding herengroep/vrouwengroep, de dames bleven aan tafel zitten en wij gingen bij de bank en de grote tv youtube ongein en southpark enzo kijken.

Dinsdag de 29^e zou ik, vlak voordat ik naar Nara zou gaan, andere Yuki (die uit Leiden) opzoeken bij de tent van zijn moeder, waar ik vooral het eerste semester met Angel geregeld kwam. Ik had hem gevraagd om ook Haruna uit te nodigen, en hij liet me weten dat zij ook zo komen, en dat ze Natascha mee zou nemen (beide supertrouwe, toffe Banzai supporters!!! :D). Toen ik aankwam waren Mai-chan en Nozomi er ook, vrienden van Yuki die wel vaker meekomen. Mai-chan had ook weer een vriend, Lim meegenomen, wat een grappige gozer bleek te zijn. Toen zei Yuki ineens dat Haruna nog twee mensen uit Leiden mee zou nemen, maar hij wist niet wie. Dat was dus wel spannend voor mij, en toen ineens Renée en Lieke ook de izakaya binnenstapten was er een hoop ge”heeeeeey!!!”. Het was een hele gezellige avond, en ik heb weer eens met flinke korting walvis, paardensashimi, zeebaars en kogelvis kunnen eten en lekker bier gedronken.

De dag erop ging ik dus naar Nara, waar ik het meeste van dit geschreven heb. Ik heb er echt geen reet gedaan, behalve dan op mijn luie billen zitten en een beetje met okaasan praten, met Dai-chan spelen, tv kijken (ik heb geen tv in Kyoto), en ook een beetje kanji gedaan. Gisteren (maandag 4 januari) ben ik teruggekomen en heb ik Frandra en Lysanne uit Leiden ontmoet. Die hadden wat leuke spullen voor me meegenomen (jaarboek en tshirt!), en we hebben okonomiyaki gegeten waar helaas een irritante Amerikaan was, en daarna bij mij een film gekeken. Omdat ze van mij verplicht de Baron en prof. James moesten aanschouwen voor ze weggingen, hebben ze de laatste bus gemist. Sorry :(

En dat was het weer!

Lat0rz

Herfst?

2009-11-10T05:41:00.000-08:00

9 september tot 9 november

Eindelijk weer een post. De vorige keer had ik laten weten dat ik het enorm naar mijn zin had en een superzomervakantie had gehad. Het grote verschil met toen is dat de colleges weer begonnen zijn, en dat ik dus meer in een soort ritme zit in plaats van allerlei reisjes enzo maken. Een ander verschil is dat ik langzaam maar zeker ben gaan leven alsof ik hier al jaren leef. Vrienden die ik een paar maanden terug nog amper kende, lijken er nu altijd al te zijn geweest. Het lijkt nu de normaalste zaak van de wereld dat ik hier ben en mijn ding doe. Ik besef me ook dat dit niet zo is, en dat het niet voor eeuwig door zal blijven gaan. Ik probeer van ieder moment te genieten en zoveel mogelijk te leren.

De zomervakantie was nog lang niet voorbij de vorige keer. Mijn colleges zijn namelijk pas in oktober begonnen. Maar ik weet eigenlijk niet meer precies wat ik toen allemaal nog had gedaan, op een paar dingen na. Ik zal het sowieso proberen kort te houden dit keer, want anders komt er geen einde aan!

Midden en eind september stonden in het teken van het afscheid van een aantal huisgenoten en de komst van een hoop nieuwe. 6 september moest ik samen met Aika (die de plaats innam van Anri die nog niet terug was uit Tochigi) en een aantal anderen de interviews afnemen van de mensen die zich hadden aangemeld voor het volgende semester in ons huis. Ik mocht ook meebeslissen over wie er werden toegelaten. Op 12 september vierde Shige zijn verjaardag, was ook gezellig. Het was nog steeds erg warm in september, maar de grootste benauwde hitte van augustus was gelukkig voorbij.

18 en 19 september gingen we op kamp met de voetbalcircle. We hadden wat rent-a-cars gehuurd en zijn wezen reizen. Eerst door Nara, waar we stopten bij Sony highlands, en daarna door naar het prefectuur Mie, waar we in de bergen bij een rivier een huisje gehuurd hadden. Daar hebben we gebarbecued en gezellig wat gedronken. De volgende dag een beetje bij de rivier gezeten en gezwommen, en vervolgens terug naar Kyoto via de mooie route “Skyroad”, waar we een mooi uitzicht op het beroemde “Ise” schiereiland hadden bezocht. Het was weer een leuke gelegenheid om wat mensen van de circle beter te leren kennen.

Nadat we in Kyoto terugkwamen hadden we nog een borrel. In Japan betekent dit meestal ergens onbeperkt drinken voor een bepaalde tijd, bijvoorbeeld twee uur. Daarna had ik in mijn huis nog het afscheid van twee huisgenoten: Eiji en Cedric. Dit was niet een heel vervelend afscheid, aangezien beide in Kyoto blijven wonen. Eiji gaat samenwonen met zijn vriendin Kasumi, en Cedric was al in augustus getrouwd en had nu een mooi appartement gevonden om samen met Sei-chan, zijn vrouw, te gaan wonen. Toch was het voor mij iets wat ik niet kon missen, aangezien ik vooral met Eiji de afgelopen zomer enorm veel ben opgetrokken. Het werd een late maar gedenkwaardige avond. Amper geslapen want de ochtend erop heb ik Eiji geholpen met verhuizen.

In oktober begonnen de colleges dus weer, en dat was wel even wennen. De officiële huisactiviteiten begonnen ook weer, waarvan de eerste op zaterdag 10 oktober plaatsvond: het welkomstfeest voor de nieuwe huisgenoten. Ik heb samen met Madoka een toetje gemaakt, wat erg in de smaak viel gelukkig, en we hebben een soort presentatie moeten geven over ons huis, wat we allemaal doen enzo. Ik ben dus vice-voorzitter voor het nieuwe semester (Anri is voorzitter), en dat betekent dat ik wat meer moet doen bij het organiseren van activiteiten als deze.

Maandag 12 oktober was een vrije dag, dus dat was een goede gelegenheid om Eiji’s verjaardag te vieren. Gelijk een mooie gelegenheid om zijn nieuwe appartement te zien. Ik was er al geweest met verhuizen, maar toen was het nog leeg. Gebarbecued bij de rivier, en hij had allerlei soorten bier gekocht (waaronder Belgisch en Nederlands!). Het was superlekker weer, dus een geslaagde dag.

Verder is Milan in oktober op bezoek geweest. Milan ken ik nog van de basisschool, en hij wilde al een tijdje naar Japan komen. Leuk dat het er nu eindelijk van gekomen was. Hij heeft een leuke tijd gehad in Japan, maar deed erg moeilijk over het eten. Voor zijn doen viel het blijkbaar nog erg mee, dus ik kan niet klagen. Hij had nog een vriend meegenomen, Abdullah, en we hebben wat door Kyoto rondgefietst en ik heb ze naar een huisetentje meegenomen.

Voetballen doe ik nu ook af en toe met mijn huisgenoten (naast de circle). Dat is uiteraard een stuk minder serieus, we spelen dan tegen andere groepen studenten, maar ook erg leuk. De sportieve huisgenoten zijn Yuki, Eiji, Shige, Marco, Cedric en Kusama.

Vrijdag 30 oktober had Marco zijn afscheidsfeest en twee dagen later een etentje in een kleinere groep. Ik heb al een paar keer genoemd dat er wat huisgenoten uit Japan vertrokken, maar dit was voor het eerst dat het een enorm goede vriend betrof. Gelukkig heb ik wel goed afscheid kunnen nemen, en omdat hij voorlopig in Parijs is denk ik dat ik hem nog wel ga zien!

Verder ben ik druk met studeren (kanji en de Japanese Proficiency Test) en ik heb de afgelopen twee weken twee presentaties gehad van de drie die ik dit semester moet doen. Het meeste zit er dus gelukkig al op. De eerste presentatie was bovendien in het Japans, in een klas met verder voornamelijk Japanners, en uiteindelijk was ik bijna een uur aan het woord. Gelukkig was de professor wel erg tevreden, wat me enorm stimuleert! Ik begin voor het eerst echt te merken dat mijn Japans wat vooruit gaat, en dat werd tijd (los van het lezen, daar heb ik het meeste vooruitgang in geboekt en dat merkte ik al veel eerder).

Wat echt enorm bizar is, is het lekkere weer. Het was eigenlijk de hele maand oktober lekker weer en zonnig, en nadat ik vorige week dacht dat het koud begon te worden was het de afgelopen dagen weer gewoon zonnig en lekker en in de 20. Een Japanse herfst is echt heerlijk!

Momenteel ben ik net een dagje terug van de trip van ons huis. Dit was opnieuw naar Sony (in Nara), waar ik vorige maand al met mijn circle geweest was. Niet geheel toeval, want reisleider Shige had mij om advies gevraagd bij het kiezen van een geschikte locatie. De trip was erg leuk om mijn nieuwe huisgenoten beter te leren kennen, maar ik heb natuurlijk ook veel gehangen met Shige en Eiji. Shige, mijn buurman, komt ook uit Nara en thuis hang ik veel met hem. Filmpje kijken, ergens gaan eten, dat soort dingen!

Augustus: doldwaze avonturen

2009-09-07T06:25:00.000-07:00

Opnieuw een onwijs lange post. De afgelopen maand was druk, maar ontzettend leuk. Omdat het zomervakantie was had ik veel opties voor uitstapjes enzo, en die heb ik dus ook gemaakt. Doordat ik zo de mensen hier nog beter heb leren kennen, kan ik inmiddels stellen dat ik hier de tijd van mijn leven heb en absoluut niet weg wil. En dat is eigenlijk voor het eerst. Zoals allicht bekend is, kende ik in het begin wat onverwachte aanpassingsproblemen en wat andere dingen die het moeilijk maakte om hier echt te genieten. Hierdoor realiseerde ik me hoeveel het scheelde dat ik de vorige keer in een gastgezin zat. Toen werd een hoop door hen en de organisatie YFU geregeld. Nu was ik vooral op mijzelf aangewezen, in een compleet nieuwe omgeving. Ik heb onderschat hoeveel tijd het kost om vanaf nul een eigen leventje op te bouwen. Ik heb zelfs een tijdje gehad dat het mij niet zoveel uitmaakte of ik nou in Kyoto of in Leiden zat. Goed, het is dus gelukkig steeds leuker geworden en inmiddels zit ik echt in een roes… elke dag gewoon puur genieten. Wat een leven! Ik ben werkelijk een bevoorrecht mens.

De laatste dagen van juli heb ik veel met Angel gehangen. Niet eens omdat het een derde helft betrof ofzo, maar Angel zou alweer bijna teruggaan naar Nederland, en we wilden nog een game uitspelen. Uiteraard ook af en toe PES gespeeld hoor. Angel was in juli zo vaak bij mij, dat sommige mensen dachten dat hij ook hier woonde. Uiteindelijk werd dit ook even waar, want de laatste dagen van juli had hij hier een eigen kamertje gehuurd.

Een typische derde helft met Angel. Zo hebben we vaak gezeten!!!

Bezoekjes: Hofnar, Renzo, familie

1 augustus kwam de Hofnar op bezoek. Hier had ik mij al een tijdje op verheugd omdat we nog niet echt bij hadden kunnen kletsen. In het begin had hij ook nog Florian bij zich, van zijn middelbare school. De eerste dag hebben we toen wat sightseeing gedaan in Kyoto. ’s Avonds kwam Angel nog langs en hebben we karaoke gedaan, en daarna op mijn kamer wat gehangen. De tweede dag gingen we ’s ochtends vroeg naar mijn gastgezin in Nara. Mijn gastzus Yuko was namelijk voor een aantal dagen terug, en ik kon haar dus voor het eerst sinds jaren weer zien. We hebben ’s middags “Nagashisômen” gedaan/gegeten, waarbij je de noodles laat stromen in een soort glijbaan van bamboe. Je pakt de noodles op met je hashi (stokjes) en dan is het eten. Erg grappig. De kinderen uit de buurt vonden het ook erg leuk, en binnen een mum van tijd waren er een hoop kinderen en jonge moeders mee aan het genieten. Saya, de beste vriendin van Yuko, kwam ook nog langs met haar dochter Ayane. ’s Avonds had okaasan nog iets heel lekkers gekookt waar ook de Hofnar als vegetariër van kon meegenieten, en we hebben wat gewinkeld en zijn daarna naar de lokale matsuri (festival) gegaan. Omdat het een enorm lokaal evenement was, werden we enorm aangestaard toen we daar liepen in onze zojuist met behulp van Yuko en okaasan gekochte senbei (soort yukata maar dan anders).

De volgende dag hadden we ’s middags afgesproken met Morishita, Kajikawa en Angel om een tripje te maken naar Yoshino. Hiro’s pa komt daar vandaan, en Hiro wilde ons graag daarheen meenemen omdat het zo afgelegen is. Morishita bracht ons erheen met de auto. Het was een korte maar geweldige trip. Een mooie omgeving ook daar. Ik hou wel van het platteland. Nadat we aankwamen eerst een beetje gevoetbald. Angel had Morishita’s schoen nog in een hek vastgeknoopt, wat erg lang duurde voor we het loskregen. We verbleven (gratis!!!) in een minshuku, waarvan de eigenaar weer een bekende was van Hiro’s oma. Daar hebben we even onze spullen gedropt en een Japans bad genomen, waarna we in onze yukata teruggingen naar huize Kajikawa. Daar hebben we gebarbecued. Was echt ontzettend lekker. De groenten waren allemaal vers van de eigen kweek.

http://www.youtube.com/user/Sjaakjoop#play/all/uploads-all/1/ZJCEApftQxc

Ook wat bijgepraat met Hiro’s oma en tantes, hele aardige mensen. Vooral Hiro’s oma zal ik niet snel vergeten, een ontzettend lief mens. We moesten echt honderd keer zeggen dat ze iets niet hoefde te doen, want ze was constant bezig het ons nog comfortabeler te maken door een stoel, wat te drinken, of iets anders te brengen. En ze bidt iedere dag voor de wereldvrede! Moeilijk om over te brengen in tekst, maar de oprechte vriendelijkheid van deze vrouw heeft me best geraakt. Ik zal er zeker nog eens langsgaan om mijn dank te tonen. Ze waren zo blij dat er jonge mensen langs kwamen, en helemaal buitenlanders. Toch wel triest om te zien dat in zo'n mooie omgeving de basisscholen enzo langzaam verdwijnen, omdat jonge gezinnen allemaal naar de stad trekken. Kinderen en andere jongelui zag je er dus vrijwel niet. Allemaal oudere mensen die hun leventjes uitzitten, maar niet zonder plezier hoor. Het had iets moois en tegelijkertijd iets treurigs.

Na het eten teruggekeerd naar de minshuku, waar we op onze eigen manier het feest compleet hebben gemaakt door behoorlijk te gaan “zieken”. Angel was erg uitgeput van al zijn voorbereidingen om weer terug naar NL te gaan.

De dag erop hebben we een waterval bezocht, en in het parkje ernaast hebben we geluncht met de bentô die we van Hiro’s familie mee hadden gekregen. Dit was de grootste, meest luxe, meest lekkere bentô die ik ooit had gegeten. Echt alles zat erin: van hoge kwaliteit sashimi tot tempura, verse groenten, alles. Genieten. En je bijna schuldig voelen voor alles wat je zomaar krijgt, alleen maar door je aanwezigheid. Erg bijzonder. Nadat we terugkeerden naar Kashihara, namen Angel en Martijn afscheid van Hiro en Morishita, die elkaar voorlopig niet meer zouden zien. Ik keerde met de twee Nederlanders terug naar Kyoto. De Hofnar pakte ’s avonds de bus terug naar Kyûshû, en daarmee kwam een einde aan een kort maar gezellig bezoekje.

Woensdag 5 augustus had ik een welkomstfeest voor het nieuwe huisgezin. Ik had zelf nog wat geholpen bij het koken enzo. Hun drie kinderen zijn wel wat druk, maar het lijken me leuke mensen. Omdat ik komend semester vice-voorzitter van het huis ben, zal ik veel met ze in contact komen.

6 augustus kwam Renzo langs voor een paar dagen. Ik was iets te laat op Kyoto centraal, maar gelukkig vonden we elkaar al snel. Renzo blijft een tof mannetje. Eigenlijk hebben we die paar dagen helemaal niet veel bijzonders gedaan. In tegenstelling tot het bezoek van de Hofnar, waar we een druk programma hadden, had ik met Renzo niet echt een concreet plan van wat we wilden doen. Maar dat betekent niet dat het niet leuk was! Veel bijgekletst, PES gespeeld, tafeltennis gedaan, en op allerlei lekkere plekjes gegeten. Angel kwam ook af en toe langs. Vooral bij de tent van Yuki’s moeder hebben we het bont gemaakt. Ontzettend veel bijzondere dingen gegeten, van hertenlever tot kogelvis.

10 augustus had ik een rustdag, zo staat hier in mijn agenda. Maar het zou goed kunnen dat Angel gewoon weer langs is geweest hoor.

11 augustus ging ik naar Hiroshima. Mijn ouders, zusje en haar vriend waren namelijk al ruim een week in Japan, en vanaf deze dag zou ik ze gaan vergezellen. Maar niet voordat ik de Hofnar en zijn vriendin nog even opzocht, want die waren ook toen in Hiroshima. Was leuk om Maki toch nog even te kunnen spreken. Met zijn drieën hebben we Miyajima bezocht en de berg daar opgegaan. Daarna nam ik afscheid van de Hofnar en ging ik terug naar de stad waar mijn ouders wachtten. Nou, dat was natuurlijk ook weer leuk.

De dag erop weer terug richting Kyoto gegaan, en ik heb echt mijn best gedaan om ze daar geduldig rond te leiden. Was af en toe moeilijk, omdat ik gewend ben dat de meeste mensen in elk geval wel een beetje de taal spreken, en het kost zonder dat je het in eerste instantie merkt behoorlijk veel energie om steeds tussen talen te switchen. Onder andere wederom bij Yuki’s moeder geweest (“Madoi”), bij mij thuis geweest waar huisgenoten Madoka en Anri ze nog even hebben gesproken, meegenomen naar lekkere eetplekjes, en wat sightseeing gedaan. Het was erg mooi om met Obon in Kyoto te zijn, want dan worden er een aantal karakters op een vijftal bergen ’s avonds aangestoken. Nou goed, het was voor mij ook wel weer leuk om mijn ouders, Hananja en Joshua weer te spreken hoor. En ik heb ze met veel plezier rondgeleid, al had ik steeds het gevoel dat ik ze wat meer had moeten laten zien enzo, maar volgens mij hebben ze het wel leuk gehad.

Tussendoor had ik nog een avondje “vrij” genomen, omdat ik de 14^e het afscheidsfeest had van mijn huisgenoten Toku, Nic, Yan, Kengo en Madoka. Allemaal totaal andere mensen, waarmee ik het met de één beter kan vinden dan met de ander, maar goed om ze nog één keertje allemaal gedag te kunnen zeggen. Er komen uiteraard ook weer nieuwe mensen, maar goed, die ken ik voorlopig nog niet.

De plotselinge verschijning van Mt. Fuji

Tja, je bent in Japan of je bent er niet. Toen mij door Eiji werd gevraagd om mee te gaan naar Mt. Fuji, kon ik het bijna niet laten. Dus besloot ik een dag voordat ze gingen ook mee te gaan. Ze hadden namelijk nog een plekje over in de huurauto. De deelnemers waren huisgenoten Shige (buurman, de kalende karate kampioen die ook uit Nara komt!), Eiji (toffe gast die eind juli terug kwam van een jaar Frankrijk), Yuki (een Argentijnse Japanner waar ik goed mee kan opschieten, hij speelt ook PES!), Akiko (Yuki’s vriendin, officieel dus geen huisgenoot maar goed, heeft lang in Mexico gewoond geloof ik), Madoka (geweldig mens! Een unieke persoonlijkheid, moeilijk te omschrijven) en Anri (ook een geweldig mens! Enorm spontaan, gevoel voor humor, en erg goed in Engels!). Kortgezegd: we vertrokken de avond van de 17^e, kwamen vroeg in de ochtend aan, daar hebben we een manga café bezocht waar je bij kon slapen, internetten, chillen… ’s middags Fuji Q Highland bezocht, een attractiepark met de snelste achtbaan van Japan, en na een onsen bezocht te hebben ’s avonds begonnen aan de klim. Die duurde lang, maar was enorm de moeite waard. Samen met Shige bereikten we als enige twee de top op tijd voor de zonsopgang. Spectaculair, zo hoog boven de wolken.

Het afdalen was zwaarder dan de klim, maar uiteindelijk bereikten we tegen het eind van de ochtend de auto. Shige kreeg het voor elkaar om ons bijna direct hierna (eerst wederom onsen bezocht, wat echt enorm helpt om je wat beter te voelen!) weer terug te rijden naar Kyoto. Die vent heeft bijna alles gereden zonder echt te klagen. Hij ging wel veel zingen in de auto om zichzelf wakker te houden.

In Kyoto was Gieltje aanwezig om mij voor de laatste maal te ontmoeten. Okonomiyaki gegeten, beetje games gespeeld, bijgekletst, je kent het wel. Hij bleef bij mij pitten, en de dag erop ging hij ’s avonds terug naar Fukuoka om nog de laatste loodjes af te werken.

Een dagje rust gepakt, Angel kwam dit keer niet langs, en de 22^e had ik de bruiloft van huisgenoot Cedric en Sei-chan. De receptie was in de lobby van ons huis, en daarna zijn we nog naar een club gegaan. Leuk gedanst enzo. Ik werd nog van het podium gehaald omdat daar alleen maar meisjes mogen dansen. Discriminatie!

De vele gevaren van prefectuur Tochigi

De dag erop, de 23^e, ging ik ’s avonds met de nachtbus richting Tokyo. Ook dit keer ging ik met huisgenoten: Anri, Madoka en Kayako. De 24^e hebben we Tokyo Dinsey Land bezocht, en die avond hebben we de laatste trein gepakt richting Tochigi, waar we bij Anri’s moeder verbleven voor een paar dagen. Was heel erg leuk, al ben ik wel enorm gepest door de meisjes, vooral Anri en Madoka. Enorm vaak mee uit eten genomen door Anri’s moeder, en ze heeft ook lekker voor ons gekookt. Supergastvrij en een heel grappige vrouw, vooral als ze ruzie heeft met Anri. Die dagen hebben we redelijk rustig aangedaan. We hebben wel Nikkô bezocht, een bijzonder mooi natuurpark met veel mooie natuur en mooie gebouwen. Ook hebben we de oudste school van Japan bezocht in Ashikaga. Een mooie tempel en een mooie schrijn bezocht, en we hebben daar een kofun (grafheuvel uit de Japanse oudheid) ontdekt die we beklommen hebben.

De 28^e vertrok ik uit Tochigi en ging ik naar Tokyo, waar ik Esra heb opgezocht. Hij is ontzettend gespierd geworden vergeleken met de vorige keer! Van een vriend van zijn dojo, Nakamura, begreep ik dat hij de sterkste is van hun hele dojo! Wat bijgepraat, games gespeeld, een dvd gezien van wat karate wedstrijden, en ook nog even geslapen.

De ochtend erop moest ik weer vroeg naar Kyoto, want daar zouden Dorith en Remy komen om een dagje mee te hangen. Ook hun had ik inmiddels al lang niet meer gezien, dus was erg leuk. We hebben wat minder toeristische plekjes kunnen bezoeken dan we aanvankelijk hadden gewild, maar het waren makkelijke gasten en ze vonden het al leuk zat om een beetje bij mij thuis te hangen (tafeltennis! Dit speel ik de laatste tijd trouwens vrij vaak met huisgenoten Eiji, Yuki en Marco), winkelen, lekkere eetplekjes te bezoeken etc.

Diezelfde avond had ik ook nog een afscheidsborrel van Felix, die binnenkort ook weer teruggaat naar Nederland. Een paar dagen later ook nog een futon en een waterkoker van hem overgenomen!

30 augustus ging ik voor het eerst sinds tijden weer naar een training van voetbal, en dat was nodig! 2 september stond een voetbaltrip op het programma van drie dagen.

31 augustus had ik een kleine reünie van mijn klas van vijf jaar geleden. Wat gegeten en gedronken, bijgekletst, en daarna met de jongens wezen bowlen. Uiteindelijk haalde Morishita mij en Morimori op en ben ik bij hem blijven pitten. De dag erna kwam Hiro ook nog langs en hebben we samen geluncht en ze hebben kleren voor mij uitgezocht. Erg tof dat Morishita (die niet eens bij mij in de klas zat!) mij altijd ophaalt als het nodig is met de auto en me bij hem laat blijven pitten. Doen ze allemaal zomaar, alsof het vanzelfsprekend is!

2 september ’s ochtends heel vroeg opgestaan en naar de universiteit gegaan, waar de mensen van voetbalcircle quindici hadden afgesproken om op de voetbaltrip te gaan. We hadden drie huurauto’s en gingen naar het prefectuur Shiga, vlakbij het meer Biwa, waar we 3 dagen zouden verblijven in een hotel voor een voetbaltoernooi. Ook dit was weer een leuk avontuur. De mensen van de circle een stuk beter leren kennen, en ik heb mijn best gedaan om van waarde te zijn voor het team. Het begin van het toernooi ging moeizaam, maar de laatste dag wonnen we gelukkig beide wedstrijden, waardoor we een redelijke eindklassering hadden. De eindborrel was ook erg leuk, en daarna nog karaoke gedaan.

Woensdag 9 september met huisgenoten naar de Inari-schrijn geweest. Was mijn eerste keer!

TFC Banzai goes Kyushu!

2009-07-25T23:28:00.000-07:00

Op reis met vrienden

Donderdag 16 juli

De donderdagochtend had ik nog een kanji toets. Daardoor wat minder geslapen, maar de toets ging uiteindelijk redelijk. Daarna snel mijn spullen bij elkaar gepakt en op de Shinkansen gestapt. De reis ging snel. Had leuke muziek op en op mijn universiteit nog een lekkere bentô (lunchbox) gekocht die ik bij het wachten op de trein op kon eten. Eenmaal in Hakata (Fukuoka), vond ik de jongens al vrij snel. Angel zat "op zijn troon", dus die was er nog even niet (bij hem kan dat oplopen tot 30 minuten), maar dat maakte mij ook niet uit want Angel zag ik al vaak genoeg. De anderen had ik wat langer niet meer gezien, en Tijmen had ik bijna al een jaar niet meer gezien. Hij zag er anders uit met zijn lensen en hippe kleren. Hij spotte mij ook als eerste: "Lol! Ik zie een homo!".

Het gezelschap dat vervolgens met de bus naar de haven vertrok bestond dus uit: Gieltje, de Hofnar, de Schoen, Tijmen, Angel en ikzelf. Wij stapten de boot op richting het eiland waar we de komende twee dagen zouden verblijven: Nokonoshima. Toen wij op de boot zaten beseften wij ons hoe bizar het eigenlijk was dat wij in deze samenstelling deze reis ondernamen. Een kleine 3 jaar geleden, toen wij net aan de studie begonnen, zou dat best wel ondenkbaar zijn geweest. De Schoen kende ik van iedereen al het langst, namelijk sinds de El Cid week. Samen Banzai opgezet enzo, en vond het leuk dat hij uiteindelijk toch besloot om naar Nagasaki te gaan. De Hofnar leerde ik kort op het Tanuki introkamp kennen, maar eigenlijk pas echt nadat ie fanatiek met Banzai mee kwam doen. Ik weet nog dat ik hem in het begin vaak vroeg zijn emoties wat meer te tonen, nou dat is gelukt! Die gast is helemaal opengebloeid in Japan, maar eigenlijk ook al daarvoor toen ie in Leiden op kamers kwam. Angel kende ik ook al kort van kamp, maar pas echt leren kennen toen hij bij Banzai kwam. Bleek al snel erg betrouwbaar en een goede gozer. Bovendien is mijn nummer 1 gamemaatje, zelfs hier in Kyoto! Gieltje kende ik omdat hij aanvankelijk in dezelfde trein vanuit Utrecht zat, en ik had hem ook al kort in de El Cid week gesproken omdat we beiden Dex kenden. In mijn eerste bestuursjaar echt veel met hem gehangen, en veel met hem gelachen. Tijmen kan je gewoon niet missen. In tegenstelling tot veel anderen vond ik hem aanvankelijk eigenlijk gewoon alleen erg grappig. En toen ik hem wat beter leerde kennen bleek het ook nog eens een goede gozer waar je gewoon goede gesprekken mee kunt voeren, al dramt hij soms een beetje door.

Goed, uiteindelijk ben ik dus op verschillende manieren met deze mensen bevriend geraakt, en daar stonden we dan op de boot te genieten van het mooie uitzicht en elkaars gezelschap. Het avontuur kon beginnen.

Na een kwartiertje arriveerden we op het eiland, waar we op werden gehaald door een geweldige gast, die de "busputter" genoemd werd. Ze sprak heel grappig Japans (lokaal dialect?), en bracht ons naar het kamp wat onze verblijfplaats werd.

Het was best mooi daaro. Palmbomen, mooi strandje, en er was verder helemaal niemand! Een paar mensen misschien. De bar van het kamp was wel open, waar we na het inchecken en alles curry en udon hebben gegeten. Het was inmiddels al donker aan het worden.

Die avond hebben we volgens mij niet zo veel bijzonders gedaan. We zijn lekker daar gebleven en hebben aan het strand wat gezeten en wat bier gedronken. Het was ook wel tijd om flink wat bij te kletsen met ze! Na een tijdje gingen de anderen zwemmen, wat ik en volgens mij Angel en Tijmen niet zo'n goed idee vonden. Ik krijg het altijd snel koud en bovendien was ik bang voor haaien. Uiteindelijk hebben we het toch maar gedaan, en de temperatuur viel erg mee. We zwommen naar de "Jump Maru", een soort minispeeltuintje een eindje verder in het water. De Schoen verloor onderweg een biertje. Uiteindelijk zijn we maar gaan slapen.

Vrijdag 17 juli

Het slapen was niet supercomfortabel, en toen de zon 's ochtends in ons gezicht scheen was dat ook niet even prettig. Maar goed, we waren wel op een fatsoenlijk tijdstip wakker en konden even goed om ons heen gaan kijken hoe de plek er nu echt uitzag.

Toen Gieltje en Tijmen terug naar de haven moesten om te pinnen, besloten wij om het eiland een beetje te voet te verkennen. Het was een ruige wandeltocht, waar we na een veelbelovend begin maar steeds geen mooie uitzichten kregen, deels omdat we dan een park in zouden moeten waar je dan weer voor moest betalen enzo. We wilden al een tijdje terug, maar besloten steeds toch maar één hoekje verder te lopen. Uiteindelijk zijn we bij het hoogste punt van het eiland gekomen, en dat was de moeite waard! En ik heb echt geprobeerd er ook gay op te staan, maar uiteindelijk wint de Hofnar zoals altijd.

Die avond hebben we gebarbecued. We hoefden dit alleen maar bij de receptie aan te geven, en de rest werd voor ons geregeld. De locatie was ook recht onder ons huisje. We zaten daar dus echt tien meter vandaan toen alles achter ons werd klaargezet. Ideaal, en lekker lui! Er was inmiddels ook een gezellige groep geestelijk gehandicapte Japanners op het eiland gearriveerd. Toen een gast tijdens het barbecuen langsrende met gekke gebaren en geluiden, terwijl ik even weg was, dacht Angel dat ik het was. De tweede avond hadden we het iets minder laat gemaakt dan de dag ervoor, maar natuurlijk wel lekker gezwommen en aan het strand gezeten.

Zaterdag 18 juli

De laatste dag op het eiland. We werden wakker gemaakt omdat het al bijna 11 uur was, en we moesten nog onze spullen bij elkaar pakken. Nadat we uit ons huisje waren hebben we nog wel even rustig aangedaan, wat foto's gemaakt, en uiteindelijk de bus teruggenomen naar de haven. Toen we op de bus aan het wachten waren, konden we zien dat het hele kamp inmiddels vol zat met gasten.

Met de boot en bus keerden we terug op Hakata, waar we afscheid moesten nemen van de Schoen. Hij had binnenkort een tentamen en kon dus niet mee naar onze tweede reisbestemming: Beppu. We zaten in een relaxte trein, waar Tijmen nog even een wiskundelesje volgde via zijn laptop. Toen we op Beppu aankwamen moesten we nog eventjes op Sjors wachten. Toen hij aan kwam lopen hield ik het niet meer van het lachen. Waarom? Tja, daar moet je Sjors voor kennen denk ik. Wat een heerlijk misselijk ventje is het toch. En hij loopt grappig.

Na kort ons hostel te hebben bezocht gingen we een specialiteit van Beppu bezoeken: een "onsen" (natuurlijk heetwater bron). Na een paar keer weggestuurd te zijn vonden we er eindelijk eentje waar we wel in konden. Na al die dagen op het eiland zonder echt goede douche enzo was het wel even heerlijk ontspannen hoor. Ik voelde me erna flink "toasty". We hebben daarna bij de Gast (gasuto) gegeten, waar ook Myung en wat APU vrienden van Sjors bij aanwezig waren. Daarna zijn we nog naar een izakaya gegaan (eet & dranktent). Heerlijk geslapen in eindelijk een fatsoenlijk bed, en voor het slapen gaan ook nog even in het badhuis van het hostel gegaan.

Zondag 19 juli

De volgende dag ontbeten/gelunched bij de Royal Host. Daarna opnieuw een onsen opgezocht. Deze was iets verder weg en we kwamen er met de bus. Het was mooi om te zien hoe Sjors helemaal los ging omdat de prijs wat hoger lag dan de vorige keer. In deze onsen heeft de Hofnar het ook gewaagd om foto's te maken, wat eigenlijk niet mag. Het uitzicht was ook wel erg mooi!

Na dit tweede onsen-avontuur hebben we met Haruna afgesproken bij een warenhuis. Daar hebben we Italiaans gegeten. Het was leuk om Haruna weer te zien. Ik weet nog goed dat ik samen met Malle en Natasja toen afscheid van haar had genomen, nog geen jaar terug. Het gaat erg goed met haar en ze ziet er goed uit! Met haar hebben we karaoke gedaan bij Dai-chan (!), en achteraf hebben we ook nog lekkere tonkotsu raamen gegeten (maar niet zo lekker als in Nara!).

Haruna moest de laatste trein pakken, en wij gingen weer terug naar het hostel. Daar hebben we Bruno gezien. Nog even langs de Gast gegaan om wat te drinken en te eten. Even het bad van het hostel in, en daarna zijn we gaan slapen. Alhoewel, na een flinke worstelpartij welteverstaan, waar gelukkig geen beelden van zijn!

Maandag 20 juli

De laatste dag zat erop, en de volgende ochtend was het feest voorbij. Alhoewel, voorbij, de terugreis bleek ook episch. We hadden een zogeheten "Seishun 18 kippu", waarmee je een dag lang onbeperkt de stoptrein mag gebruiken. Tijmen, Angel en ik begonnen rond de middag aan dit avontuur, en we zouden kijken hoever we konden komen. We belandden ook nog even op een klein station op het platteland. Daar waren ze beduidend minder aan buitenlanders gewend, want we werden echt flink aangestaard en aangesproken. Uiteindelijk moesten we wegens hevige regenval ook nog een tijdje stilstaan, waardoor we Okayama niet meer zouden halen. In een extra trein, geregeld omdat we zo lang stil stonden, nog even gepraat met een officier uit de marine. Uiteindelijk was de trein echt helemaal leeg, op één man na. Deze man werd al snel "de laatste compagnon" genoemd, en we waren verdrietig dat zelfs deze man na een kwartier de trein verliet. De reis was episch omdat we lang niet wisten waar we zouden stranden. We waren al blij zat als we ergens genoeg lichtjes, of meer dan drie mensen op een station zagen. Uiteindelijk strandden we op "Fukuyama", een plaats met een mooie kerk en een mooi kasteel. Er was alleen weinig open 's nachts. Na eenbeetje ronddwalen hebben we karaoke gedaan met
een paar willekeurige Japanners.

Dinsdag 21 juli

's Ochtends hebben we toen weer de eerste trein gepakt, en rond de middag kwamen we in Kyoto aan. Tijmen besloot ineens door naar Tokyo te gaan, dus na nog wat te hebben gegeten op Kyoto zeiden we elkaar gedag.

Het was een mooie reis! Toen ik de foto's van de Hofnar kreeg opgestuurd, stond er nog een mooie anekdote bij: "Ik kreeg een beetje spank toen ik tegen mijn vriendin zei: "...en hier doen we alsof we hele goede vrienden zijn." "Maar dat zijn jullie toch ook?!" antwoordde ze, en ik bedacht me dat dat ook wel zo is, lekkere dieren van me! Ik vond het in ieder geval helemaal de bom om te zuipen en zwemmen op Nokonoshima en te zingen en knuffelstoeien in Beppu."

Ik lag helemaal dubbel toen ik het las. Het kwam inderdaad weleens voor dat we een foto gingen maken, en dat ik of iemand anders dan zei: "en nu alsof we hele goede vrienden zijn!" Typisch onze humor, maar een mooie conclusie die de Hofnar eraan bindt, waar ik het eigenlijk wel mee eens ben!

---------------------------------------------

Verder nog kort wat ik vanaf eind juni, na Gieltje's bezoek, tot nu, eind juli, allemaal heb uitgevoerd:

- Het laatste weekend van juni, op zaterdag de 27e, hadden we het zogeheten "International Food Festival". Veel mensen kookten iets lekkers van hun eigen land, zelf stond ik bij de receptie. Gelukkig bracht Anri mij af en toe wat te eten en heb ik met Jisu leuke "hand en klap" spelletjes gespeeld wanneer het rustig was. Angel kwam een kwartier voor het einde ook nog aanzetten om wat te "knagen".

- Het weekend erop was erg druk. 3 juli was het laatste huisetentje van het semester, en ik moest koken! Met dank aan mijn ouders heb ik uiteindelijk een redelijke hutspot kunnen klaarmaken. Was een heel karwijtje omdat er voor een hoop mensen gekookt moest worden. Bovendien had ik zelf nog nooit stampot gemaakt. Na het etentje volgde een verkiezing voor voorzitter en vice-voorzitter van het huisbestuur voor het volgende semester. In principe was iedereen die niet het huis zou verlaten verkiesbaar. Ik had daarom nooit verwacht erg veel stemmen te krijgen. Ondanks het feit dat ik dus niet kan koken heb ik blijkbaar toch iets goed gedaan afgelopen semester, want ik kreeg een hoop stemmen. Ik werd uiteindelijk 2e en ben dus voor komend semester "vice" van dit huis. Anri, een Japans 2e jaars meisje, wordt voorzitter. Gaat waarschijnlijk erg leuk worden, want ik kon het al goed met haar vinden! Nu alleen even zorgen dat onze rollen in de praktijk omgekeerd zullen zijn ;p

- De dag erop, 4 juli, gingen Angel en ik richting Nara waar er wederom een heel programma door Hiro voor ons georganiseerd was. Het leek vrij veel op het vorige: eerst zaalvoetbal, daarna badhuis, daarna Mario raamen, en daarna gamen/drinken/logeren bij Morishita. Dolledwaze avonturen. Zo zijn Morishita en ik in onze onderbroek buitengesloten door de anderen. Nogal genant want het was alweer zo laat dat het alweer licht aan het worden was. Supertof. Angel kreeg de dag erop een vriend van middelbare op bezoek, dus we konden helaas niet langs mijn gastgezin.

- De week erop kreeg ik het vooral erg druk met de nieuwste deadline van Kenshin die eraan zat te komen, tentamens, en deadlines voor verslagen enzo. Ook heb ik Yori en Jenn weer gezien, want die waren vanaf 12 juli in Kyoto. Ondanks dat ik het zo druk had heb ik ze toch veel kunnen zien en bij kunnen praten over Leiden, Tanuki enzo. Was gezellig. Zijn onder andere met Angel erbij bij Yuki's moeder wezen eten en verder naar het beroemde Gion-festival gegaan, waar Daniel me voor had uitgenodigd. Daar onder andere bier gekregen van een echte geisha :p

- Na de Banzai reis heb ik eerst veel geslapen, en daarna snel mijn manga nog af moeten maken. Daarna heb ik rond kunnen hangen met Angel. Donderdag de 23e was Ashwin er ook bij. Was leuk om hem weer te spreken met zijn nieuwe kapsel :p Bij Yuki's moeder gegeten en daarna bij mij wezen ping pongen en gamen. Ash moest steeds lachen als hij me zag, ik was sinds NL namelijk nog niet naar de kapper geweest en volgens hem zag ik eruit als een Super Sayan. Vrijdag de 24e samen met Angel naar de kapper gegaan, gewinkeld en purikura genomen. Zaterdag 25 juli Malle en Chris weer gezien. Lekker gegeten en daarna bij mij gezeten, lekker gamen, filmpje kijken, en daarna bij de rivier gezeten. Erg gezellig!

Op reis met vrienden

2009-07-22T08:50:00.001-07:00

Binnenkort een grondige update van de afgelopen tijd.

Voor nu een foto:

2009-05-31T21:29:00.000-07:00

De afgelopen maand

Zo, een update is wel weer op zijn plaats. Het is natuurlijk logisch dat er steeds minder updates plaats zullen vinden, en wel om twee redenen: allereerst ben ik natuurlijk geen toerist, en zal ik steeds meer in een bepaald ritme raken waarbij sommige dingen herhaald worden. Er gebeuren nog wel bijzondere dingen, maar het is niet meer nodig van elke dag of elke week een verslag te schrijven. Bovendien krijg ik ook steeds meer een sociaal leven. Wanneer je de blogs van de andere ryûgakusei (uitwisselingsstudenten) bekijkt, zie je ook dat de verslaggeving naar verloop van tijd begint af te nemen. Dit is meestal een goed teken! Het is de bedoeling dat je lekker druk bent, en amper tijd hebt om verslagen te schrijven. Ik ga het toch proberen vol te houden, omdat ik weet dat het later erg leuk zal zijn om terug te lezen.

Dus, het vervolg van mijn vorige bezoek aan Nara. De omschrijvingen zullen wat korter zijn, omdat ik nu een maand moet doen en dat kan niet zo uitgebreid. Helaas heb ik amper foto's gemaakt afgelopen tijd, ik zal proberen dit wat meer te gaan doen. Oh, wel een mooie foto van de omgeving hier toen Gieltje er was, en een foto gemaakt op mijn uni waar je de berg Daimonji op de achtergrond ziet!

Dinsdag 19 mei - zaterdag 23 mei

Deze dagen stonden vooral in het teken van de sportdag van het huis, waar ik verantwoordelijke voor was. We hebben door het semester heen een aantal activiteiten, en iedereen moet van één daarvan eindverantwoordelijke zijn. Een heel verschil dus met bestuurslid zijn van Tanuki! Samen met Sera, een Koreaans meisje, en Alis, een Indonesisch meisje, moesten we dus die sportdag organiseren. Bovendien moest er voor een lunch worden gezorgd. Al gauw werd duidelijk dat de meiden zouden koken en ik zou het sporten organiseren. Uiteindelijk heb ik ook met boodschappen doen en koken geholpen, en de sportdag was supergeslaagd. Het was leuk om lekker actief ergens mee bezig te zijn.

's Avonds ben ik nog naar Timor gegaan, die in de Shûgakuin woont, een studentenflat voor uitwisselingsstudenten. Hier zou ik ook naar toe zijn gegaan, als ik niet voor hdb had gekozen. Daar heb ik met Timor en Kirsten pannenkoeken gegeten en een Bollywood film gekeken. Was erg gezellig.

Quindici, de voetbalcircle

De vorige keer dat ik Akio had ontmoet had ik via hem de contactgegevens van iemand van de voetbalcircle "Quindici" gekregen (daar zat Akio bij toen hij nog studeerde). Een circle is een soort club, maar minder fanatiek. Er wordt bijv. dus niet 5 keer per week, maar twee keer per week getraind. Verder is de sfeer wat relaxter. In principe kun je zeggen dat circles vooral recreatief zijn, en clubs op prestatie gericht. Woensdag 27 mei zou ik voor het eerst meedoen. Angel kwam ook mee; het maakte niet uit dat hij niet op onze uni zit. Voor het eerst sinds tijden (zaalvoetbal in Nara niet meegerekend) weer echt gevoetbald, en dat voelden we. Na de training gezellig met de circle gegeten. We hebben met zijn tweeën daarna onze eigen derde helft georganiseerd. Deze traditie van TFC Banzai moest gewoon worden doorgevoerd, ook al hadden we nog geen playstation om PES op te spelen en ook al waren we maar met zijn tweeën. We hebben dus maar ping pong gespeeld terwijl we amper konden lopen, en een beetje filmpjes kijken op mijn laptop enzo. Was erg gezellig! Sindsdien trainen we regelmatig mee, en zondag 14 juni hebben we zelfs even mee mogen spelen in een officiële wedstrijd. Het niveau is vrij gevarieerd, maar er zitten een paar hele goede spelers in de oudere jaren. Het wordt dus een uitdaging om uiteindelijk een basisplek te veroveren (Angel en ik kwamen beide na de rust in het veld in de met 5-1 gewonnen wedstrijd). Ik denk dat ik het in deze circle uiteindelijk erg naar mijn zin ga krijgen. Het niveau is dus vrij hoog, zeker vergeleken met mijn schoolteam 5 jaar terug en eigenlijk ook wel vergeleken met TFC Banzai. Het voordeel is dat het voetballen op zich tijdens de training, de partijtjes enzo, hierdoor wel leuker zijn! Lekker combineren enzo. De mensen zijn ook tof, en hoewel sommige nog erg stil zijn tegen ons, lijken er erg aardige gasten bij te zitten. Het is trouwens niet gebruikelijk om als buitenlanders bij een circle te gaan waar verder alleen Japanners zitten. Er zijn circles speciaal voor buitenlanders enzo, maar dit leek mij natuurlijk veel leuker. De drempel is allicht wat hoger, maar als het je lukt "binnen te komen", dan heb je ook wat. En daarvoor ben ik hier gekomen.

PS3 en de derde helft

We vonden het eigenlijk niet kunnen dat we een derde helft hadden zonder te kunnen gamen. Ik wilde sowieso al een console kopen, het liefst een PS3, maar dan moest ik wel een tv hebben. Ik wilde wel een goedkope, maar als je lekker wilt gamen moet het natuurlijk wel een beetje een goede tv zijn. Uiteindelijk heb ik een redelijke tv gekocht op dinsdag 2 juni, en de dag erop een PS3 (80 gig). De derde helfden zijn sindsdien een stuk meer zoals ze horen. Angel en ik spelen Winning Eleven 2009 (zo heet PES 2009 hier), maken dan wat nieuwe spelers aan voor TFD Baron, TFC Banzai enzo, en gaan dan een paar potjes spelen (met uiteraard een lekker koud biertje erbij!). Daarna spelen we de Rpg Valkyria Chronicles. Is een hele uitdaging in het Japans, maar het gaat nog best goed! Ik zal binnenkort wel een foto maken van een typische derde helft.

Zaterdag 30 mei: Dance Party

Eenmaal per semester is er in ons huis een feest. Het hele huis wordt gemobiliseerd om bijvoorbeeld aan de receptie te staan, eten te maken, of bardienst te draaien. Van tevoren wist ik niet echt wat ik ervan moest verwachten, want wat Japanners onder een feest verstaan verschilt soms nogal! Het was supervet, en de volgende keer ga ik zeker wat meer mensen uitnodigen. Dit keer had ik wat mensen van mijn oude voetbalclub uit Nara uitgenodigd. Uiteindelijk kwamen Hiro, Morishita en Takahata langs. Takahata had ik al 3 jaar niet gezien, dus dat was een leuk weerzien. Hij was mijn warming up partner in 2004, want dat gebeurde in tweetallen. Overspelen enzo. Een wat meer rustige jongen vergeleken met die andere twee, maar ook superaardig. Op het feest lekker gegeten en gedronken, en uiteindelijk zijn ze allemaal bij mij blijven logeren omdat ze helemaal vanuit Nara kwamen. Dat was weer een wilde boel. Morishita kan het niet laten om soms iets raars te doen, en dan kan ik het niet laten om daar even overheen te gaan. Mooi om dan te zien hoe hij schrikt. De dag erop nog even langs de lokale schrijn gegaan, en lekker gegeten voordat de jongens weer terugkeerden naar Nara (behalve Takahata, die ook in Kyoto woont en al eerder wegging wegens een bijbaantje).

Kort

- Vrijdag 12 juni met Daniel, Freddie, Timor, Kirsten, Kaori en nog wat anderen uitgegaan in Sanjô. Daar lekker gegeten en karaoke gedaan.
- Maandag 15 juni mijn eigen test voor 5-kyu gedaan voor kanji en gehaald! Ik zou er nu 1000 moeten kennen, maar ik moet de oude wel goed blijven herhalen... Daarna op naar de 2000!!
- Dinsdag 16 juni was het welkomstfeest voor uitwisselingsstudenten. Was iets formeler dan ik had ingeschat. Het eten was superlekker. Daarna met Daniel bij de rivier gezeten en heerlijk van nachtelijk Kyôto genoten. Ook langs de Shimogamo schrijn gegaan. Blijkbaar zijn die 's nachts allemaal open. Prachtig!

Gieltje revisited

Gieltje is bij mij langsgeweest van donderdag de 18e tot maandag 22 juni. Tof om die gast weer te zien. Met zijn tweeën hebben we flink wat kunnen bijkletsen. Donderdag was er een voetbalwedstrijd van een circle voor uitwisselingsstudenten en Japanners waar ik voor was uitgenodigd. Dat was erg lachen. We speelden buiten, maar op een veld van zaalvoetbalformaat. Het was Japanners tegen de buitenlanders. Het ging redelijk gelijk op, maar na de 3e periode stonden we ineens 9-6 achter. Toen kwamen Gieltje en ik erin (we wisselden steeds door) en hebben we de score snel teruggebracht op 9-8. Toen besloten ze ineens te stoppen om met andere teams te gaan spelen, terwijl deze periode nog veel korter bezig was dan de voorgaande drie. Na overleg besloten we de partij toch af te maken en een laatste periode van een kwartier in te lassen. Wat daar gebeurde was gekkenwerk! We wonnen uiteindelijk met 18-11, en hoewel ik half mank liep van een blessure van de training de dag ervoor, heb ik de Baron trots mogen maken! Ik speelde als een Duitse spits en heb in totaal iets van 10 keer gescoord, mede dankzij het goede (uit)verdedigende werk van Ali de Oezbeek. Ook Gieltje leverde zijn bijdrage, al moest hij al gauw met een rugblessure het strijdveld verlaten. Achteraf werd ik zowaar uitgeroepen tot MVP en ik moest een speech geven. De troffee en het diploma (of hoe noem je dat?) die ik kreeg mogen uiteindelijk in de prijzenkast van Banzai!

De dag erop met Angel en Gieltje naar een klassiek concert geweest waarvan ik kaartjes had gekregen van een vriendin van Ayako (ex-Leiden uitwisselingsstudente). Daarna zijn we bij mij thuis gaan aansluiten bij de borrel, want het huiseten hadden we gemist.

Zaterdag zijn we naar Nara gegaan en okaasan (gastmoeder) was weer erg hartelijk voor ons en we hebben lekker gegeten en heerlijk rustig aan kunnen doen. 's Avonds zijn Hiro en Morishita nog langsgekomen en hebben we een badhuis bezocht en we zijn daarna een eind gaan rijden met de auto, om uiteindelijk bij "Mario raamen" suuuuperlekkere raamen te eten. Allicht de lekkerste die ik ooit gegeten heb!

Zondag een beetje gewinkeld en ook rustig aan gedaan, en maandag weer terug naar Kyoto. Het was een leuke tijd met Gieltje! Ik kijk alweer uit naar de trip die we met Banzai gaan doen 16 juli. De zomer wordt sowieso tof, want er komen echt superveel mensen langs uit NL! Zoveel dat ik nu een schema heb van wie wanneer precies komt enzo. Dus als ik jou er nog niet op heb staan laat even weten wanneer je komt en dan maak ik misschien tijd voor je vrij :p

Verder

Verder heb ik natuurlijk mijn colleges gevolgd, af en toe een toetsje gemaakt, en meegedaan met huisetentjes enzo. Maar dat is een beetje standaard geworden, dus dat heb ik niet afzonderlijk genoemd. Wel heb ik de beloofde foto's van mijn kamer hiero en het uitzicht vanuit mijn raam.

Mijn tweede thuis

2009-05-19T21:07:00.000-07:00

Afgelopen weekend, van vrijdag 15 mei tot maandag 18 mei, verbleef ik in het prefectuur Nara. Het was een periode waarin ik wat rustiger aan kon doen bij mijn gastgezin dan de vorige keer (toen bleef ik één middagje), en waarin ik een aantal vrienden weer zag die ik al jaren niet gezien had.

Vrijdag 15 mei

Eerst moest ik de colleges nog uitzitten. Ik had er in ieder geval al wat meer zin in dan de week ervoor, dus op zich viel het wel mee. Daarna heb ik zo snel mogelijk de bus gepakt richting station en tegen de avond keerde ik terug in de "New Town" mamigaoka. Daichan werd helemaal gek toen hij mij aan zag komen. Mijn gastmoeder was bang dat hij van blijdschap een plasje zou doen: een ureshon (van ureshii (blij zijn) en shonben (een plasje)). Mooi toch, hoe die Japanners met woorden kunnen spelen? Het perfecte land voor woordgrapjes! Ik voel me alweer helemaal op mijn plaats!

Dit laatste heeft uiteraard ook te maken met de warmte die ik hier mag ervaren. Het is toch mooi dat ik zomaar een plek heb gekregen waar ik altijd welkom ben? Op zich heb ik niet zoveel bijzonders voor ze gedaan, maar blijkbaar zijn ze me toch soort van een familielid gaan zien. Dat gevoel is trouwens ook wederzijds! Het is gewoon tof hoe okaasan (gastmoeder) altijd met van alles bezig is, en over van alles en nog wat met me wilt praten. En mama (gastoma) die altijd haar eigen ding doet, soms tegen de anderen zeurt dat ze iets niet moeten doen, maar mij ook af en toe wat lekkers toestopt ofzo. Ze praten beide ook echt met een superdialect, en waar okaasan dan nog probeert om voor mij het iets makkelijker te zeggen (wél met een altijd hoog Kansai-accent weliswaar), heeft mama blijkbaar overal schijt aan! Wel grappig, ik merk dat als ik daar ben mijn Japans in het algemeen, maar vooral natuurlijk mijn kansaiben een flinke boost krijgt. Ja, nog veel meer dan wanneer ik in Kyôto ben. Daar zit ik tussen de internationale studenten en Japanners die van overal in Japan vandaan komen. Zelfs de mensen die uit Kyôto komen platen lang niet zo plat als bij mijn gastgezin. Jammer was dat Yuuko (gastzus) er opnieuw niet was, maar die komt in ieder geval van de zomer weer terug!

Wat ik ook bijna was vergeten, was hoe lekker mijn gastmoeder kookt! Toen ik er voor het eerst was kon ik uiteraard nog niet echt vergelijken, maar ik kan nu zeggen dat mijn gastmoeder echt uitzonderlijk goed kookt. Ze verzint de meeste gerechten ook gewoon ter plekke, afhankelijk van wat er is. Dit had ik me vroeger nooit gerealiseerd, maar omdat ik nu zelf ook "soort van" ervaring heb met koken, heb ik er dit keer ook wat vraagjes over gesteld in plaats van dat ik het alleen maar opeet.

En Daichan was er ook weer! Hij lijkt mij niet te zijn vergeten. Hij springt steeds tegen me op en gaat vervolgens op zijn rug liggen. Dan wil hij dat ik hem over zijn buikje aai. Hij is echt kapot schattig!

Zaterdag 16 mei – maandag 18 mei

Er stond een vol programma voor de boeg. Het waren echt allemaal dingen die ik leuk vind: raamen eten, zaalvoetballen, naar een badhuis, bij Morishita thuis zitten en lekker eten en drinken, en een PES-toernooi. Achteraf hoorde ik dat Hiro dit voor me had georganiseerd. Echt supertof van hem!

Het begon om half 3 ’s middags, toen Morishita (voetbal club) mij samen met Morimori (klas) met de auto kwam ophalen bij mij thuis. Met z’n drietjes gingen we een eindje rijden, tot de grens tussen de provincies Nara en Osaka. Daar was één of ander uitzichtpunt. Het was mooi om te zien hoe ik die gasten al bijna 3 jaar niet meer had gezien, maar dat het gelijk weer was zoals altijd. Morishita blijft echt een bijzonder gestoorde Japanner. Soms kan hij ook ineens heel serieus zijn. Maar niet voor te lang.

Nadat we even wat gesnacked hebben bij de MacDonalds gingen we Hiro ophalen in Yamato-Takada. Bij het station “Goidô” ontmoette ik “Champ”, Takenaka, Saiga en Nakamura. Behalve Takenaka (die ik tijdens mijn vakantie in 2006 kort op het station ontmoet had) had ik ze allemaal niet meer gezien sinds 2004. Ik kende ze ook wat minder goed dan de mensen uit mijn klas of van voetbal, maar ik heb het wel goed met ze kunnen vinden. Champ was de ietwat mollige gozer van tennis, met hem had ik eigenlijk bijna nooit echt gepraat. Saiga was de altijd lachende vriendelijke gast van honkbal, die me af en toe goed had geholpen. Naka-chan kende ik vooral omdat hij in nanakumi (klas 7) zat, waar ook wat vrienden van voetbal zaten. Ook gedenkwaardig was de sportdag waar hij eerste werd met de 100 meter en ik tweede. Ze waren allemaal verbaasd dat ik het allemaal nog wist! Met zijn achten gingen we dus raamen eten. Was een erg lekkere volle raamen. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik daar wel van hou! Verder niet veel te vertellen over het raamen eten denk ik…

Met een volle buik gingen we eerst even koffie halen, en toen rustig richting de sporthal van Saiga’s universiteit. Daar ontmoette ik Fujii weer, de toenmalige aanvoerder van ons voetbalteam. Ik deed eerst alsof ik niet meer wist wie hij was, na aanmoediging van Hiro en Morige :p We hadden de hal twee uur lang voor onszelf. Was erg leuk om weer te voetballen, voor het eerst sinds ik in Japan ben! Nadat ik een paar goals had gemaakt begon men mij “elite senshu” (elitespeler) te noemen, waar ik het niet helemaal mee eens was. Gelijk als je als buitenlander iets goeds doet, wordt er gedacht dat je één of andere superheld bent ofzo :p. Dus ik nam mijn wraak door af en toe hetzelfde toe te fluisteren wanneer Hiro bijvoorbeeld scoorde. Het voetballen ging wel redelijk, maar ik had door slaapgebrek niet echt veel concentratie de tweede helft. Oh, Yoshioka Naoya en Shû-chan waren ook nog aangeschoven. Zij zijn beide van de voormalige honkbalclub en waren altijd vriendelijk tegen me. Leuk om te zien dat het na al die jaren goed met ze gaat.

Na het voetballen zijn we naar een sentô (badhuis) gegaan. Net als de week ervoor was dit echt super relaxed. Dit keer was het ook nog eens een superuitgebreid badhuis, met allemaal verschillende baden. Sommige waren wel erg heet, maar na een tijdje went het en voelt het erg goed aan. Naderhand ook voor het eerst goed gepraat met Champ. Het was duidelijk dat ik nu meer had om over te praten, en Champ blijkt een erg vriendelijke gast te zijn! Ze schrikken allemaal wel wanneer ik zeg dat ik aan Kyôto University studeer. En ik steeds maar weer uitleggen dat ik helemaal niet zoveel verschil merk kwa intelligentie van studenten aan mijn universiteit vergeleken met hun. Natuurlijk heb je af en toe een geniaal iemand op Kyô-dai, maar 90 % is niet veel slimmer dan mijn vrienden uit Nara. Het heeft allemaal vooral te maken met hoeveel je bereid bent op te offeren voor een plekje aan een goede universiteit. Nogal een ander systeem dan in Nederland.

Na de sentô heb ik afscheid genomen van de meeste mensen, behalve de mensen van voetbal (Hiro, Fujii, Morishita) en Morimori. We gingen boodschappen doen bij een grote supermarkt die 24 uur open was, en we hebben echt enorm veel eten en drinken gehaald daar. Bovendien hoefde ik niets te betalen… Daarna zijn we naar Sakurai gegaan (waar ook mijn school was, Sakurai High School), waar Morige op zichzelf woont. Hij heeft een mooi plekkie daaro! Daar hebben we lekker gegeten, gedronken en PES gespeeld (heet hier Winning Eleven). Ik heb uiteindelijk gelukkig wel alles gewonnen. Heel lang gezeten en gepraat en dat was supergezellig. Rond half 6 ’s ochtends gingen Morikawa en Fujii weg (die moesten nog honkballen diezelfde dag), en zijn Hiro, Morishita en ik even gaan slapen. Ik kon niet echt slapen, dus ik heb maar even tv gekeken. Die heb ik thuis niet, dus was wel grappig om dat weer eens te zien. Toen de rest rond 14 uur eindelijk wakker werd, hebben we nog even gezeten, wat gepraat, elkaar foto’s laten zien enzo. Was erg gezellig. Rond 19 uur werd ik naar mijn gastgezin thuisgebracht. Ik was dus al ruim een dag constant met de jongens, en het was echt zó voorbij. En echt bizar dat het zo snel weer leek zoals vroeger. Er was echt geen seconde nodig om weer “aan elkaar te wennen” ofzo.

Eenmaal thuis kreeg ik opnieuw superlekker eten van mijn gastmoeder. Ik besloot nog maar een dagje te blijven. Maandag ben ik toch vrij en ik was nu eenmaal helemaal naar Nara gekomen. Okee, het is maar twee uurtjes reizen, maar dat is toch wat. Verder rustig aan gedaan, vooral uitgerust enzo, en toen zat het avontuur erop. Een geweldig weekend met mijn vrienden en mijn gastgezin. Ik ben blij dat er ook in Japan mensen bij wie ik blijkbaar altijd terecht kan! Wat foto's van mijn kamer en de omgeving van Mamigaoka (wijk waar mijn gastgezin woont).

Lake Biwa + bergen + sentô = het charisma van prof. James

2009-05-12T04:18:00.000-07:00

Zo, dit is eigenlijk een vervolg van het vorige, maar omdat het zo lang werd heb ik het maar in tweeën geknipt. Het grootste verschil is dat deze dagen zich in de omgeving van Kyoto afspeelden.

Donderdag 7 mei

’s Ochtends de kanji toets, en ik moest het diezelfde ochtend nog voorbereiden… Het ging dus niet zo goed, maar dat kwam eigenlijk vooral doordat ik de week ervoor ziek was geweest en niet wist wat er geleerd moest worden. Door de vakantie kon ik in de tussentijd ook geen vrienden bereiken om het te vragen. Naar verhouding ging de tussentoets eigenlijk nog best okee. ’s Middags een beetje zelfstudie gedaan, en ’s avonds zou ik Akio ontmoeten, die in Kyoto was. Ik nodigde Angel ook uit en Akio nam een vriendin mee, Anna. Met zijn vieren zijn we bij een izakaya gaan eten. Was erg gezellig. Daarna nog even bij een klein maar zeer sfeervol Rock café gezeten. Na Akio te hebben gesproken, heb ik besloten om bij een voetbal “circle” te gaan. Dit is minder fanatiek dan een club, en ze trainen iets van 1 á 2 keer per week. Akio heeft zelf uiteraard een verleden bij TFC Banzai toen hij in Leiden was op uitwisseling in ons eerste jaar, en hij vond het daarom leuk als wij in het team zouden gaan spelen waar hij vroeger speelde. Inmiddels werkt hij al full-time bij een energiebedrijf in de buurt van Tokyo.

Vrijdag 8 mei

Vrijdag had ik even geen zin in de colleges. Licht positief was nog dat mijn korte toets van de week ervoor bij grammatica foutloos was, dit in tegenstelling tot de week ervoor. Verder niet echt veel te zeggen over deze vrijdag. Of wel! Ja, ’s avonds heb ik de Portugees Marco gesproken, en voor het eerst goed. Was erg leuk. Ik kende hem eigenlijk nog niet zo goed, alleen een beetje oppervlakkig, maar inmiddels kan ik hem toch wel een vriend noemen. Dankzij het gesprek met hem had ik meer zin gekregen om mee te gaan met de “Trip” met het huis de dag erop.

Zaterdag 9 mei

We werden vroeg wakker en vertrokken met een man of 24 richting de bushalte vlakbij. Met de bus gingen we naar Kyoto centraal, en daar pakten we de trein naar het noordoosten richting het meer “Biwa”. De reis was erg tof. We verbleven in een minshuku (Japanse stijl herberg), en zaten zowel vlakbij de bergen als bij het meer. Ik heb het echt enorm naar m’n zin gehad. Het was een heerlijk rustige omgeving en het weer was goed. Bovendien heb ik tijdens deze trip een aantal huisgenoten pas echt redelijk leren kennen en ik kan voor het eerst zeggen dat ik vrienden heb gemaakt. Uiteraard zal ik sommige ervan nog stukken beter leren kennen komende maanden, maar ik ben blij dat deze 2-daagse trip een mooie gelegenheid bood.

Zaterdag na aankomst op het station "Makino" werden we opgehaald door de huisvader van de minshuku. Hij had zijn twee kinderen ook bij zich, die liepen met allemaal speelgoedpistolen enzo rond. In de bus zijn Shige (mijn buurman. Een hele toffe Japannert die ook uit Nara-provincie komt. Hij is kampioen karate van de gehele Kansai regio!), Marco en ik talloze malen neergeschoten door het kleinste kind, zie foto's. Elke keer als we reageerden kwam er een brede grijns op het gezicht van het jochie van misschien 2 of 3 jaar oud, wat erg grappig was.

Na even onze spullen in de minshuku te hebben achtergelaten zijn we naar het meer gegaan, waar sommige mensen hebben gezwommen (ik niet hoor, veel te koud!). Daarna hebben we heeeerlijk gebarbecued bij de minshuku. Tja, veel meer valt er niet te vertellen, ik laat wel wat foto’s zien. Het was in ieder geval heerlijk ontspannen en ik had een leuke tijd met mijn huisgenoten.

’s Avonds zijn we naar een sentô (Japans badhuis) gegaan. Vergeleken met de andere sentô en onsen (natuurlijke heetwaterbron) die ik heb bezocht stelde dit niet zoveel voor, maar het was echt zooooo relaxed. De massagestoel achteraf voelde ook goed. Ik voelde me tot zondagavond gewoon nog “toasty”, zoals ze in Suikoden zouden zeggen. Ik denk dat ik in Kyoto ook maar af en toe een sentô ofzo ga opzoeken. Van Felix hoorde ik dat er ook een onsen ergens vlakbij in de bergen was, dus ik ga maar even navraag doen waar precies.

Na terugkomst van de sentô hebben we pictionary gedaan en daarna een soort spookwandeling. Ik zat gelukkig bij okaasan (de huismoeder die ook mee was), dus ik hoefde niet bang te zijn. Ik was het stiekem wel een beetje omdat Japanners dus echt allemaal daarin geloven. Dan wordt het voor jezelf toch wel wat echter en enger dan wanneer het liedje van Bassie en Adriaan in je hoofd zit! Daarna hebben we vuurwerk afgestoken, erg typisch Japans natuurlijk maar wel leuk en gezellig.

Zondag 10 mei

Ik had heerlijk geslapen omdat deze futon (Japans bed?) erg lekker lag en bovendien schoon was. Hierdoor kwam ik op het idee om mijn eigen bed ook maar te verschonen binnenkort. Het ontbijt was errug lekker, ik hou echt van deze Japanse ontbijtjes, lekker vullend met van alles en nog wat. Ik eet het allemaal op! ’s Middags zijn we een stukje een berg opgereden. Een mooi deel wat in de winter skiegebied is. Een beetje gesport enzo, en vervolgens zijn we weer naar huis gegaan. Op Kyoto station heb ik nog met een aantal huisgenoten superlekkere raamen gegeten. Toen ik thuis was, was ik supermoe. Niet echt veel meer gedaan de rest van de dag. Vooral mijn blog geschreven en lekker rustig aan gedaan. Oh, ik heb ook de 6kyu test van karakters gedaan, en die heb ik gehaald! Nu kan ik dus aan 5kyu (niveau 5) gaan beginnen, en als ik die haal en de rest ook nog even goed herhaal ken ik alle karakters die Japanse kinderen aan het eind van de basisschool horen te kennen. Een mooi doel om ergens eind mei/begin juni proberen te behalen! Nog even wat foto's van de reis:

Maandag 11 mei

Niets bijzonders gedaan. Vooral heel lang geslapen, heel veel boodschappen gedaan (het was zoveel dat ik twee keer moest. 1 keer naar de supermarkt, waar ik veel fruit en andere gezonde shit heb gehaald, en 1 keer naar een grote winkel waar je beddengoed, handdoeken enzo kunt kopen. Daar ook van alles gehaald. Great succes!!), en dit blog geschreven. Morgen beginnen de colleges pas echt weer, dus dan ga ik er weer flink tegenaan. Het is de afgelopen dagen erg heet hier, tegen de 30 graden. Maar omdat het lente is en het regenseizoen nog niet begonnen is, voelt het erg prettig aan. Het koelt ’s avonds ook nog eens lekker flink af. Dit is eigenlijk een zomer zoals je hem wilt hebben. De Japanse zomers zijn vreselijk. Zelfs mensen uit Singapore, Korea en andere Aziatische landen vinden de Japanse zomers erger dan hun eigen zomers. Jack, de Italiaan hiero, neemt ook geen halve maatregelen; hij vond het vorig jaar zo vreselijk dat hij dit jaar augustus en september tijdelijk terug zal keren naar Italië. Ik red me wel, zolang ik een handdoek, een waaier en airco heb.

In meerdere opzichten goud!

2009-05-11T03:37:00.000-07:00

Donderdag 30 april – Woensdag 6 mei

Deze periode was behoorlijk bizar. Ziekte, een plotselinge vakantie en een weerzien met een hele hoop oude bekenden. Uiteindelijk moet ik concluderen dat het alweer leuker aan het worden is hier, zelfs zonder het weerzien met mijn vrienden uit Nederland meegerekend (wat wel het hoogtepunt van de afgelopen weken was trouwens). Elke week was tot nu toe beter dan de week ervoor, dus ik kan alleen maar hopen dat dit nog lang zo door zal blijven gaan.

Donderdag 30 april

Ik was ziek op koninginnendag, flinke hoofdpijn en last van mn buik. Vreemd, ik ben normaal gesproken niet zovaak ziek, en zelfs als ik mij wat minder voel skip ik mijn belangrijkste colleges niet. Deze dag was het echter zo ernstig dat ik het gewoon niet trok om uit mijn bed te komen tot een uur of 18 ’s middags. Ik moest mijn kanji klas dus overslaan helaas. Na wat pilletjes heb ik redelijk geslapen, en toen ik om 14 uur ofzo eruit wilde en ging douchen was ik na het douchen zo bekaf dat ik weer in slaap ben gevallen. Daarna kreeg ik rond 16 uur ofzo superdorst en ben ik wat te drinken gaan halen. Daar was ik uiteindelijk zo moe van dat ik wéér in slaap ben gevallen. Echt bizar, het overkomt me weinig dat mijn lichaam zo zwak is.

Na al dat slapen was ik wel goed uitgerust en dom als ik was besloot ik die avond om toch maar met Gieltje, Jan en Angel mee te gaan om wat te eten. Ze wilden ook naar de izakaya van Yuuki gaan, maar ik zou in principe alleen mee wat eten. Angel kwam helaas niet en uiteindelijk besloot ik toch mee te gaan naar de izakaya, omdat ik mij ineens een stuk beter begon te voelen. Blijkbaar heeft die lange slaap mij toch goed gedaan. Was uiteindelijk toch nog behoorlijk gezellig, want Yuuki werkte er die avond en kwam er ook bijzitten. Gieltje nodigde mij uit om naar Fukuoka/Hakata te komen tijdens de Golden Week vakantieperiode, maar ik wist het niet. Verschillende mensen hadden mij afgeraden om tijdens deze week te reizen, omdat iedereen het dan doet en het dus ongelofelijk druk is. Toen ik thuiskwam keek ik of ik nog een goedkope busreis kon boeken, maar die waren ook al helemaal uitverkocht. Ik wist het dus nog niet...

Vrijdag 1 mei

Vrijdag was ik nog steeds niet helemaal beter, maar ik voelde me wel goed genoeg om naar mijn college te gaan. Dat ging wel redelijk, en ondertussen had ik besloten om de gok maar gewoon te wagen en een ticket naar Hakata/Fukuoka (op het eiland Kyushu) te kopen met de shinkansen (hoge snelheidstrein). Ik ben dus naar het centrale station van Kyoto gegaan en heb daar de dure ticket gekocht. Waarom ik dit uiteindelijk toch heb gedaan, terwijl de shinkansen veel duurder is dan bijvoorbeeld een busreis op een ander moment? Omdat ik even in mijn agenda keek en zag dat ik tot de zomervakantie, eind juli pas, geen langere vakantie meer zou hebben dan een normaal weekend. Deze “gouden week”, met drie extra vrije dagen na het weekend, was dus de enige mogelijkheid om een verre plek als Kyushu fatsoenlijk aan te doen. Bovendien hoorde ik dat de Hofnar, de Schoen (of zoals sommige mensen ze noemen Martijn en Sander) en Sjors ook in Hakata zouden zijn. Ik wist dat ik deze kans moest grijpen om al deze goede vrienden van mij in één keer te ontmoeten. Het was immers alweer iets van 8 maanden geleden. En de shinkansen scheelt omdat je met bijna ieder ander vervoermiddel alweer een hele dag kwijtbent om er te komen. Met een vakantie van 5 dagen is dat natuurlijk gewoon zonde van je tijd!

Zaterdag 2 mei

Nadat ik de dag ervoor netjes mijn spulletjes bij elkaar had gepakt en had gestreken (!), vertrok ik zaterdagochtend heel vroeg vanuit mijn plekkie. Een lange wandeling naar het dichtstbijzijnde metrostation en een korte reis met de metro later was ik op het centrale station van Kyoto, alwaar ik de overstap maakte naar de Shinkansen en netjes met mijn spulletjes in de rij ging staan. Grappig nog wel om te vermelden was dat ik in het metrostation niet begreep waarom ik mijn lensen niet gewoon had ingedaan, en dat dus ter plekke deed. Eenmaal zittend in de Shinkansen kwam ik erachter waarom, ik zat namelijk in de perfecte positie om even bij te slapen. Stiekem toch maar even gedaan, ik was immers nog steeds niet helemaal 100 %, en de bentô (Japanse meeneembare lunch) die ik op het station had gekocht was eigenlijk niet zo lekker.

Eenmaal in Hakata aangekomen werd ik via de telefoon door Gieltje begeleid naar de juiste trein richting Chihaya. Wat me opviel was, ook al was dit ook een miljoenenstad, dat het kwa bebouwing iets minder druk was, en dat beviel me wel. Goed, rond 14 uur ’s middags kwam ik dus eindelijk aan. Nu ja, eindelijk, het valt eigenlijk best mee aangezien ik dankzij de Shinkansen iets van 600 kilometer heb afgelegd in een paar uurtjes. Gieltje kwam mij vervolgens ophalen bij het station en bracht me naar zijn kamer. Daar ontmoette ik Jan, en ik zag ook Milan weer voor het eerst sinds tijden. We gingen alvast wat boodschapjes doen enzo voordat we Sjors, de Hofnar en de Schoen op gingen halen. We liepen elkaar aanvankelijk mis, maar uiteindelijk kon ik ze ook echt weer de hand schudden. “Wat zie je er heerlijk misselijk uit!”, waren mijn eerste woorden richting Sjors, die ik van iedereen het langst al niet meer had gezien. Na wat Okonomiyaki (Japanse pannenkoek ofzo? > zie foto boven) te hebben gegeten en thuis wat te hebben gedronken en gekletst, gingen we naar karaoke en kon het grote feest beginnen. Onbeschrijfelijk hoeveel lol ik er heb gehad. Ik laat wel wat foto’s zien.

Het werd erg laat, wat deels kwam omdat we pas na 12en erheen gingen. Het is dan namelijk goedkoper. Tja, je bent Nederlander of je bent het niet. Of wel. Of een beetje. Of Japannert… Ofzo? Ja.

Het werd dus laat, en de Sjorsman was weer eens (nu ja, “weer eens”, het is mooi wel alweer bijna 9 maanden geleden hoor! Hahahahaha! Ja! Hebbes!) zichzelf, en dat was grappig. Het kwam erop neer dat hij maandag een belangrijk tentamen had, en hij moest er nog voor leren. Daarom besloot hij dat hij maar een nachtje niet ging slapen (zie je wel! Slapen is een keuze!!) en wij gingen hem dus bezighouden tot hij de trein kon pakken om de eerste bus terug richting Beppu te nemen. Tot iets van 6 uur 's ochtends - het was inmiddels alweer licht geworden - dus gezellig met Sjors "gehangen", maar ondertussen was ik wel behoorlijk moe geworden. Jammer dat Sjors wegmoest, maar ik ga hem nog wel een keertje zien in Japan. De Schoen en de Hofnar bleven bij Milan op de kamer, en Jan en ik bij Gieltje. Was redelijk krap maar naar verhouding was het eigenlijk nog best goed te doen.

Zondag 3 mei

De dag erop behoorlijk uitgeslapen, en in de loop van de middag naar Tenjin ofzo gegaan, het centrum van Hakata, schijnt. Daarvoor hadden we nog even ping pong gespeeld en Gieltje liet wat van zijn muziek horen, wat erg goed klonk met de mooie geluidsinstallatie. Gieltje en Jan gingen vlak nadat we wakker werden WOW spelen. Kreeg zelf ook gelijk weer zin om te spelen. We hadden trouwens veel getoaste broodjes gegeten ’s ochtends, Gieltje deed er dan iets van pindakaas met kaas ofzo op, ik deed gewoon lekkere cheddar kaas erop die ik lekker liet smelten. Waarom vertel ik dit? Ja, dat vraag ik me ook weleens af. Lol!

Dus! In Tenjin hebben we lekkere udon (zie foto) gegeten, en daarna probeerden we naar de bioscoop te gaan, maar die was dicht wegens de feestdagen. Toen zijn we naar een “Game Center” (arcadehal) gegaan, en dit was echt geweldig genieten. We hadden een soort kaart waarmee we drie uur lang onbeperkt van de faciliteiten gebruik konden maken. Dit variëerde van dingen als schietspelletjes, disc hockey (of hoe noem je dat?) en taiko no tatsujin (Japanse drums, zie foto) tot lekker ontsnappen manga (Japanse strips) lezen in een massagestoel tot echte sporten zoals badminton en voetbal! Jawel, je neemt de lift naar de 8^e verdieping en daar was een soort sportzaal tot onze beschikking. Samen met Gieltje heb ik tegen de Hofnar en de Schoen 2 tegen 2 gespeeld, en uiteindelijk gewonnen nadat ik de score heel goed had bijgehouden. Vond het erg leuk om weer eens te voetballen met ze. De mooie tijden bij TFC Banzai kwamen weer eventjes terug. Vooral de Schoen en de Hofnar hebben een aanzienlijke bijdrage geleverd aan de totstandkoming van deze prachtige voetbalclub. Op de foto hieronder van de massagestoelen stond op het bordje links, waar in het Japans stond dat we onze schoenen uit moesten doen, nog een grappige vertaling in Engrish: "The shoes which took off this place!". Hoe krijgen ze het toch voor elkaar :p

Nadat we op tijd de trein terug hadden gepakt zijn we nog even bij een “Game Center” dichter in de buurt bij onze verblijfplaats langs gegaan om pirukura (soort foto’s die je kunt bewerken en die direct afgedrukt worden, zie hieronder) te laten nemen. Omdat bepaalde personen besloten deze dingen te verpesten zijn sommige gezichten helaas onherkenbaar geworden. Ik zal ze toch maar even laten zien. En ja, normaal gesproken doen alleen meisjes dit. Maar we zijn gaijin (buitenlanders) dus dan mag alles. Daarna net als de dag ervoor nog even langs de MacDonalds gegaan, die meestal 24 uur open zijn, en toen lekker gaan slapen. Nog wel gezellig met Gieltje gepraat, is altijd leuk, maar ik was zo moe dat ik na een tijdje ging slapen, ook al had ik nog wel veel meer willen bespreken!

Maandag 4 mei

De volgende dag, maandag dus, zouden we eigenlijk nog één of ander eiland gaan zien. Maar omdat het nogal regende gingen we dat maar niet doen. Ik had trouwens ook al besloten dat ik niet dinsdag terug zou gaan maar woensdag, en dat ik niet in Hakata zou blijven maar met de Schoen/Hofnar-combi mee zou gaan richting Nagasaki, waar zij verblijven. We namen dus in de regen afscheid van Gieltje, Milan en Jan en gingen met de Kamome trein naar Nagasaki. Maar niet voordat de Hofnar en ik even op de foto gingen met één of ander figuur in een pak waar allemaal kleine kindjes omheen stonden. De meeste van die n00bs durfden er niet eens op af te stappen, maar wij durfden wel! De Schoen nam lekker veel foto’s omdat ik niet doorhad dat je ook foto’s zonder flits kan maken!

Nagasaki was erg tof. De Hofnar en de Schoen zijn allebei op een bepaalde manier veranderd, en eigenlijk best wel positief. Ik mocht ze allebei al heel graag, maar het is toch leuk om te zien dat ze het hier zo naar hun zin hebben en gewoon hun eigen leventje hebben opgebouwd enzo. Dan is het logisch dat je met al die ervaring een beetje bent veranderd. Toen we maandag in Nagasaki aankwamen was het al avond, en we besloten rustig aan te doen en wat kleins te kopen (cup raamen) en een filmpje te kijken (Anchorman), voordat we naar bed gingen. Echt superchill dat de Hofnar me zijn bed leende! Was een grote verbetering ten opzichte van Fukuoka (no offense Gieltje!). Heeeerlijk geslapen.

Dinsdag 5 mei

De dag erop had de Hofnar met zijn vriendin wat afgesproken, dus zat ik met de Schoen opgescheept. Nadat hij me een uur lang zonder reden heeft lopen uitschelden, zijn we de stad ingegaan. Leuke stad hoor, Nagasaki. Ik was er al een keer geweest, dus de standaardplekjes (atoombom museum en haven) sloegen we over. We zijn wel naar een beroemde plek geweest van de 26 martelaren (zie foto), en we zijn het drukke centrum ingegaan. Ook zijn we met een kabelbaan een berg opgegaan, vanwaar we de zonsondergang hebben bekeken. Zowel in het licht als in het donker een prachtig zicht op de stad!

’s Avonds zijn we naar de stam-izakaya gegaan van de Nagasakigroep. Ik ontmoette ook Pyke en Matthias weer. Die laatste was serieus onherkenbaar. Ik keek vanaf het balkon en zag Pyke, Lena (die ik de dag ervoor al even kort had gezien) en één of andere gast staan. Dat bleek dus de Buddha te zijn, die iets van 40 (!) kilo was afgevallen sinds september. Helaas geen foto’s van het bezoek aan de izakaya behalve toen de Hofnar binnenkwam met een muts op, en ik vond dat die hem niet stond geloof ik. De groep bleek goed bevriend met de Japanse manager daar, wat erg leuk was om te zien. Veel sake en umeshu gedronken. Zeker. Uiteindelijk gingen we naar buiten, ook dat. Taxitje nemen enzo. En toen was ik thuis, toch??

Woensdag 6 mei

De dag erop werd ik ineens wakker. Ik wist even niet waar ik was, maar ik was dus nog steeds in het huis van de Hofnar en de Schoen. Ze wonen trouwens erg fijn! Ze delen samen met de Musketier (die precies in dezelfde dagen dat ik in Kyûshû was op vakantie naar de Kansai was, waardoor we elkaar net misliepen! Jammer!) een huiskamer, keuken en badkamer. Maar het zag er allemaal heel erg woonbaar uit, en het was er gewoon gezellig. De Nagasaki-groep op zich is trouwens echt een hele toffe groep (geworden?), ik had niet verwacht dat ze zo hecht zouden worden! Hoe dan ook, was leuk om te zien dat ze het goed met elkaar kunnen vinden. Ik had Maaike en Evelien ook nog even gesproken voor we om iets van half 5 richting Nagasaki station gingen. Daar hebben we bij Royal Host gegeten, een goed restaurant waarvan de Hofnar het ontbijtmenu per ongeluk (?) mee naar huis heeft genomen en boven zijn bed heeft gehangen. Toen pakte ik de Kamome terug richting Hakata, en daar moest ik maar zien hoe ik thuiskwam. Eigenlijk best spannend. Uiteindelijk hoefde ik maar een beetje meer te betalen dan ik eigenlijk moest betalen voor de reis dus dat viel mee. Kwa tijd zat ik nog net goed, ik geloof dat ik de laatste Shinkansen richting Kyoto heb kunnen pakken om 20 uur. Ik kwam ergens na 11en ofzo aan en rond middernacht was ik weer op mijn kamer.

Toen moest ik nog een kanji-toets leren voor de ochtend erop. Dat stelde ik maar even uit tot het moment vlak voor de toets. Ik moest even bijkomen van deze onvergetelijk leuke reis. Echt bizar hoe ik zo veel in Nederland met die gasten heb rondgehangen, en dat je dan ineens allemaal in Japan zit. En het is ook bizar hoe snel het normaal wordt. Ik ben er vergeleken met de rest nog niet zo lang, dus ik zei weleens tegen de Schoen hoe vreemd het toch eigenlijk is dat we daar allemaal lopen en als Nederlanders met zijn allen dingen doen die alleen in Japan kunnen. Maar voor hun was het blijkbaar al veel te normaal allemaal, want ik werd aangekeken alsof ik mal geworden was. Dat doet de Schoen wel vaker hoor. De vorige keer dat ik hem zag was hij trouwens kaal, en toen had ik spaghetti voor hem en Tom gemaakt dacht ik. En Ashwin was er ook? Of iemand anders? Juist, herinneringen en gestoordheid.

Zoals te zien is aan de onmenselijk grote blog-post, waren deze dagen best intensief. Daarnaast zit het nog redelijk vers in mijn geheugen. Maar ik denk dat ik het zo groot heb gemaakt, omdat ik het gewoon zo goed naar m'n zin heb gehad. Sinds ik in Japan ben heb ik niet zo lang kunnen hangen met mensen die ik zo goed kende. Ik heb wel veel leuke dingen gedaan, maar die hielden dan op een gegeven moment op of begonnen pas ’s avonds. Nu was je constant bij elkaar en dat is toch even heel wat anders. Oergezellig, en de tijd vliegt voorbij!

Hoe dan ook, ik denk dat ik het er maar even bij laat voor deze post. Eigenlijk stond hier bovenaan “Donderdag 30 april – Zondag 10 mei”, maar ik ga dat maar even aanpassen.

Gieltje

2009-05-10T06:20:00.000-07:00

Zo, maar weer een verhaaltje typen. Het zal steeds saaier worden, omdat ik nu steeds meer in een ritme begin te vallen waar de dingen dus niet zo bijzonder meer zijn. Het voelt echter niet onprettig. Ik heb deze week al ondervonden dat mijn kanji (Japanse karakters) kennis significant is gestegen ten opzichte van een paar weken terug. Dat komt mede door mijn strakke zelfstudie-schema. Ik vind het heerlijk om me zo lekker op een aantal zaken te kunnen concentreren. Het is lang geleden dat ik dat heb kunnen doen.

Dinsdag 21 april – woensdag 29 april

Goed, vorige week hadden we weer een gezamenlijk etentje met het huis. Ik zou dit keer de assistent zijn van één van de koks. Je doet dan boodschappen, helpt met koken en met alles klaarzetten. Mijn kok was Romano Enea Antonio. Hij heeft “Anton” in zijn naam, dus dan ben je sowieso al cool. Maar het is dus een Italiaan met de bijnaam “Jack”. Ik ben de enige die hem zo noemt momenteel, maar daar komt verandering in. Anyway! We hadden dus pasta gemaakt. En niet zomaar een pasta, tofu pasta. Een soort Japanse saus dus met Italiaanse pasta. Als een typische Italiaan vertelde hij me: “Cooking is all about principles...... and garlic”. Hier kon ik het natuurlijk alleen maar mee eens zijn. De mensen vonden het erg lekker en het overige eten was ook goed. Ik knijp hem wel voor wanneer ik moet koken! Het grote verschil is dat ik dan zelf het recept moet doorgeven en wat er allemaal nodig is.

Vorige week heb ik ook mijn vakken moeten kiezen voor de Letteren-faculteit. Ik doe dus uiteindelijk 7 vakken: 4 vakken Japans voor buitenlanders en 3 inhoudelijke vakken aan de Letteren faculteit, in principe bedoeld voor 3^e en 4^e jaars Japanse studenten. De vakken die ik heb gekozen gaan vooral over sociologie en geschiedenis (WOII en de manier waarop het hier herinnerd wordt), of een combinatie daarvan. De vakken zijn wel behoorlijk pittig en uitdagend, maar ik zal er verder niet teveel aandacht aan besteden. Mijn doel is namelijk om dit semester mijn taalkennis zoveel mogelijk op te krikken, om het 2^e semester dan zoveel mogelijk reguliere vakken met Japanners te volgen. Dan zal het waarschijnlijk eerder iets worden zoals bijv. 5 reguliere vakken met Japanners en 2 taalvakken.

Zaterdag werd ik via Angel door Yuuki uitgenodigd voor een verjaardag van iemand die ik niet kende. We gingen eten en drinken bij de izakaya van Yuuki’s moeder. Inmiddels ken ik die persoon dus wel: een Thais meisje genaamd Mai-chan. We waren in totaal slechts met zes, maar het was super gezellig. Behalve Mai-chan, Yuuki, Angel en ik waren er nog twee Japanse meisjes: een vriendin van Yuuki (Nozomi) die ook haar verjaardag vierde, en een andere vriendin van Yuuki (Kaori) die ik heel toevallig al kende omdat zij werkt bij de Foreign Student Division van Kyoto University. Onder andere een flinke vis genaamd tai gegeten.

Ik schrok er bijna van, maar ik krijg zowaar de tijd om anime (Japanse animatieseries) te kijken. Ook ben ik op zoek naar tv. Beide helpen mij op het gebied van Japanse luistervaardigheid, maar leveren natuurlijk ook de nodige ontspanning. Ik heb zelfs kunnen concluderen dat de reden dat mijn niveau Japans nog redelijk goed is gebleven na terugkomst in Nederland in 2005, is omdat ik nog ruim een jaar naar terugkomst elke week een half uurtje Japanse tv heb gekeken via internet. Niet te onderschatten wanneer een taal geleerd moet worden!

Gisteren, dinsdag, heb ik Gieltje weer gezien. Het was een tof weerzien na alweer een maandje of 8, met deze gozert die gelukkig nog altijd zijn komische zelf is gebleven. In NL heb ik vaak met Malle en Bob enzo besproken hoe tof het wel niet geweest zou zijn als Gieltje er ook bij was… Nu had ik de eer hem in levende lijven te ontmoeten! Was weer ouderwets lachen, al was het jammer dat we geen potje TePEZ hebben kunnen spelen. Hij had ook een vriend uit NL bij zich die op bezoek was, Jan, en Yuuki was ook weer van de partij. Met z’n vieren hebben we lekker gegeten en zijn achteraf wederom naar een izakaya gegaan. Good times!!

Vandaag, woensdag de 29^e, had ik een vrije dag. Maar ik voelde me niet lekker en had slecht geslapen. Daardoor was het grootste deel van de dag al verpest. Ik heb met huisgenoten Toku-san en Anri-san nog wel een film gezien, Kramer vs Kramer. Was gezellig!

Morgen weer college, en ik weet nog niet wat ik hier in de vakantie “Golden Week” ga doen, maar dat horen jullie nog wel.

Laterz!

Bereikbaar zijn is fijn

2009-05-10T04:35:00.000-07:00

De als volgt beschreven periode was er eentje waarin ik mij op mijn plaats begon te voelen, waarin ik minder nutteloos van hot naar her werd gestuurd, en waarin ik eindelijk contact op kon nemen met iedereen. Zowel vrienden uit Nederland die in Japan verbleven, als mijn Japanse vrienden uit Nara.

Maandag 13 april – maandag 20 april

De colleges gingen echt beginnen, en ik kreeg steeds meer een idee welke vakken ik wel en niet wilde volgen. Maar, die verdraaide Placement toets moest ik wel doen. Mensen om mij heen, onder andere oude bekende Timor (van YFU jaar), stelden mij gerust. Wat trouwens ook bizar was, was de eerste keer dat ik met Japanners een college ging volgen. Zoals ik al had verwacht was ik de enige buitenlander, en ik was bovendien nog aan de late kant ook. Ik vond het echt moeilijk die stap te zetten om toch het vak te volgen. Ik kon bovendien ook gewoon wegblijven. Maar goed, ik zette me er op de één of andere manier overheen en aan het eind van de donderdag van deze week had ik letterlijk hoofdpijn van al dat Japans dat op me af was gekomen. Ik was er helemaal gaar van en maakte hele basic fouten. Maar oh, wat was ik blij. Daarom was ik naar Japan gekomen. Om opnieuw helemaal bedolven te raken onder het Japans, maar om er dit keer aan te wennen en het uiteindelijk te kunnen volgen. De uitdaging kon beginnen.

De placement test viel tegen, en ik was bang omdat ik in een zaal zat vol Chinezen en andere Aziaten. Deze mensen hebben over het algemeen zeer goede Japanse taalvaardigheid. In het geval van Chinezen omdat ze de meeste karakters al kennen (deze zijn vroeger uit China geïmporteerd), en in het geval van de Koreanen omdat Koreaans een soortgelijke grammatica heeft. De vakken die ik wilde gaan volgen zaten vooral in het niveau Intermediate III. Na Elementary I en II heb je 3 niveaus Intermediate en als hoogste niveau Advanced. Ik ging dus voor het vijfde niveau van de zes. Mijn karakterkennis was zoals ik al wist crap, maar ik hoop met grammatica en vooral begrijpend lezen nog wat punten te scoren. Helemaal gefrustreerd vertelde ik Rianne-sempai (die zit hier voor haar master) dat al die andere lui alleen maar goed scoren omdat ze exact weten wat ze krijgen. Er zijn hier dus echt mensen die al een eerste graad Japans diploma hebben behaald, zonder dat ze nou echt goed zijn ofzo. Dit komt doordat ze speciale boeken hebben waarin precies staat wat je voor zo’n examen moet kennen. Helemaal gefrustreerd heb ik gelijk dus ook maar wat van die boeken gekocht. Dit zal nooit meer in mijn nadeel werken.

Ik was helemaal geschrokken van hoe vaak ik Nederlands kan spreken bij ons op de uni. Ik dacht dat ik zo’n beetje de enige zou zijn, maar behalve Rianne en Timor zitten er nog wat andere Nederlanders en Belgen. Best bizar. Had ik niet op gerekend. Nu wordt mijn Nederlands dus in ieder geval niet zo slecht als de vorige keer. Eigenlijk best wel jammer :p

Woensdagavond ging ik ook mijn eerste keer Nederlands les geven aan Dylan en Kai, twee half Japanse half Nederlandse jongens. Het was echt bijzonder om dat te doen. Ook echt bijzonder dat twee jongens, die tot op het lokale dialect af gewoon helemaal Japans spreken en zijn, ook nog eens passief Nederlands begrijpen. De oudste van 14 kan zelfs vrij goed spreken. Toffe jongens, in elk geval, en aangezien het achteraf ook heel gezellig kletsen is met de ouders erbij, lijkt het me leuk om hier regelmatig te blijven komen.

Avondeten doe ik regelmatig met huisgenoten. Nick nodigt ons meestal uit, en dan gaan we met een groepje van 3 a 4 man ergens eten. We hebben een gezellig eethuisje hiernaast, waar je voor een euro of 4 een complete maaltijd kunt krijgen. En wanneer ik zeg hiernaast, is het dus ook gewoon echt hiernaast, 1 deur verder. Het barst hier van de leuke eetgelegenheden. Zoals ik al wist is het goedkoop, en daarnaast zijn de maaltijden ook nog eens erg gevarieerd en gezond.

Vrijdag 17 april was de eerste Common Meal, gezamenlijk eten met het huis. Vijf mensen koken afwisselend, mensen mogen gasten meenemen, en na het eten is er een korte huisbespreking. Daarna is er een borrel. Was net zoals de zaterdag ervoor erg gezellig, en hoewel ik hier thuis nog niet echt superveel vrienden heb ofzo merk ik wel dat ik het met sommige mensen goed kan vinden.

Zaterdag heb ik de koelkast en rijstkoker die Felix voor mij bewaard had bij hem opgehaald. Thanks hiervoor nog! De taxichauffeur was behulpzaam en voor een kleine 1000 yen had ik de spullen naar mijn adres vervoerd. Er rijden hier echt overal taxi’s. Er staat constant een rij voor de ingang van de universiteit. Een heel bruikbaar en ook nog eens betaalbaar vervoermiddel. Je hoeft nooit bang te zijn ergens niet te kunnen komen. Scheelt weer.

Zaterdagavond gingen we met een hele grote groep uitwisselingsstudenten eten bij een izakaya. Dit keer was het een hele grote tent, met echt superlekker eten en drinken. Het was uiteindelijk wel mijn duurste avondje uit in Japan, maar aangezien ik het voor de rest rustig aan doe - en omdat het supertof was - heb ik er geen spijt van. Na het eten zijn we met een kleiner groepje van 7, later 6 man karaoke gaan doen. Was mijn eerste keer weer in Japan (de vorige keer was in Duesseldorf. Echt, toen ik daaraan dacht en besefte dat Duesseldorf nog maar 3 weken geleden was, ging ik bijna kapot. Het leek alweer zooooveel langer geleden, omdat er in de tussentijd zoveel gebeurd was. Die studiereis met tanuki naar Duesseldorf was trouwens supervet!!!). Echt ouderwets genieten op liedjes als Linda Linda. Veel gebabbeld met Australiër Daniel, die vaak bij mij in dezelfde groep zit met college. Hij is een maandje terug getrouwd met een Japanse en geeft les aan scholieren. Verder waren er drie hele toffe Brazilianen en een Duitse. Na het karaoke ben ik met Daniel in een hele typische raamen-tent wezen eten. Echt zo’n tent waar maar plek is voor een mannetje of 7. Het ging er goed in, laat op de avond, en ik kon lekker naar huis fietsen om te slapen. Tof dat ik zo middenin Kyoto woon. De anderen (behalve Daniel dus, die ook in het centrum woont) moesten allemaal haasten om de laatste trein te halen.

Gisteren, zondag, rustig aan gedaan. Beetje aan mijn kanji gewerkt, beetje boodschapjes gedaan (ik miste nog wat dingen zoals kopjes en schoteltjes), beetje gechat. Vandaag was het niet veel anders. Maar het voelt wel heerlijk. Ik verveel me totaal niet. Mijn kanji-kennis krijgt eindelijk een flinke boost en de colleges dienen ook goed voorbereid te worden. Bovendien heb ik eindelijk contact gelegd met iedereen hiero die ik wilde spreken. Maandag 20 april ben ik ook naar de uni geweest voor het resultaat van die Placement test…. En dat was positief! Ik ben zoals gehoopt ingedeeld in Intermediary III. Ik ga daar superhard mijn best doen om voor het komende semester vakken van het hoogste niveau te kunnen volgen.

Ergens deze week, ik weet niet precies meer wanneer, heb ik ook voor het eerst de was gedaan! Dank aan mijn moeder en aan Portugees Marco die mij hierbij hebben geholpen. Vooral met mijn moeder heb ik uitvoerig internet-contact gehad, voordat ik zover was om de stap te ondernemen. Dankzij Marco weet ik hoe de machine werkt, en hij heeft me ook foto's laten maken van het wasmiddel dat ik nodig had. Oh, wat voel ik me zelfstandig!

Binnenkort meer! Het spijt me trouwens dat het meer een verslag is geworden dan een verhaal. Ik heb alles wat er tot nu toe op het blog staat in één dag getypt, dus mijn inspiratie werd steeds minder. Maar goed, zoals altijd goede voornemens en ik ben van plan het vanaf nu beter bij te houden!

Gegroet!

Weer vanaf nul

2009-05-06T21:43:00.000-07:00

De tien dagen die op voorgaande volgden stonden bol van de frustratie, onwennigheid en tegelijkertijd een stukje herkenning. Ik moet, als ik terugkijk, eerlijk toegeven dat de beginperiode mij een beetje tegenviel. Langzaam maar zeker kreeg ik steeds meer mogelijkheden, maar het komt wel even hard aan wanneer je aanvankelijk feitelijk met lege handen staat en hoofdzakelijk op jezelf bent aangewezen. Gelukkig waren er ook een paar behulpzame mensen, en er waren ook wel wat leuke dingen te doen hoor. Het is alleen jammer dat ik in deze onvolmaakte toestand (zou het dan toch ook de jetlag geweest zijn? Ik heb daar verder vrij weinig van gemerkt) dus weinig heb kunnen genieten van de mooie sakura (kersenbloesem).

Vrijdag 3 april – zondag 12 april

Vrijdag werd ik voor het eerst in mijn eigen bed wakker. In de loop van de dag heb ik wat zaken geregeld bij het lokale districtskantoor, zoals mijn verblijfsvergunning en een verzekering. Ik heb ook mijn verdere registratie bij de universiteit voltooid. Het was elke keer even zoeken met de kaartjes waar ik precies heen moest. Ik had ook nog geen fiets, wat de situatie niet echt gemakkelijker maakte. Uiteindelijk heb ik de winkel gevonden waar ik de vorige dag niet wist te komen om mijn lakens enzo te kopen. Ik was in elk geval blij dat ik de dag ervoor in het warenhuis niet alles had gekocht; de prijzen waren hier vele malen goedkoper. Tegenvaller was dat ik de maten enzo niet wist, en bovendien vergeten was een gordijn te halen. Hierdoor moest ik er de dag erop nog een keer langs. Die zaterdag was het me ook gelukt een fiets te kopen, wat enorm scheelde aangezien het best flinke afstanden waren die ik steeds moest lopen. Ik heb ook geprobeerd een telefoon te kopen, maar nadat ik een uur met de medewerker had gepraat en een heel pakket had uitgekozen - ik wist zelfs al welk nummer ik zou krijgen - bleek het toch niet te kunnen omdat ik geen Japanse bankrekening heb. Dit was enorm frustrerend. Zeer gefrustreerd zei ik tegen de werknemer toen ik wegging: “tja, ik wil wel wat vrienden bellen om te vragen hoe het zit, maar dat is nogal lastig zonder telefoon.” De week erop heb ik het nog een paar keer op andere plekken geprobeerd, steeds zonder succes. Ook frustrerend was dat het leek alsof men mij minder graag wilde helpen dan de vaste Japanse klanten. En dat terwijl je zo let op je houding en probeert de taal te spreken. Ook bij de bank lukte het niet om een rekening te openen. Ik had één of ander bewijs nodig bij de lokale autoriteit. Toen ik daar heen ging en lang in de rij had gestaan, bleek ik ook dat ding niet te kunnen krijgen omdat ik nog niet lang genoeg in Japan was… Van hot naar her dus, zonder enig resultaat. Ik was het een beetje beu allemaal en behoorlijk geïrriteerd.

Helemaal gepikeerd ging ik bij de Foreign Student Division van mijn uni langs, om te horen te krijgen dat men bij banken en telefoonmaatschappijen verschillende standaarden hanteert, en dat het erop neerkomt dat in principe iedere werknemer een ander eisenpakket van je kan vragen. “Today was not your lucky day. Maybe tomorrow?” Deze periode van zoveel proberen, maar met zo weinig resultaat, tekende het toppunt van mijn frustratie. Ik werd zelfs aangehouden door politie om te controleren of mijn fiets niet gejat was! En dat terwijl er voor mij een stel vage yakuza-types fietsten. Tuurlijk haal je dan de buitenlander eruit… Of niet? Hoe dan ook, tot zover de frustraties. Dat die er waren moge duidelijk zijn. Het was gewoon een te groot verschil met de warmte die ik mij nog herinnerde uit Nara.

Het eerste wat leuk was, was dat ik behalve een fiets ook nog een goede denshijisho (elektronisch woordenboek) heb kunnen kopen. Ik kreeg ook nog eens een flinke korting bij een winkel van de universiteit, en nu heb ik één van de nieuwste modellen (zie de foto). Het is erg prettig om zo’n ding bij je te hebben. Eigenlijk raar dat ik het zo lang heb gered zonder. Dit ding, in combinatie met een DS-programma aanbevolen door een vriendelijke huisgenoot Louis (ook een Brit), hebben ervoor gezorgd dat ik eindelijk op een gestructureerde manier mijn kanji bij kan houden. Het voelt enorm goed dat ik dit nu fatsoenlijk kan doen.

Ook leuk was het weerzien met Yuuki op zaterdag 4 april. Samen met Angel ben ik langs geweest bij de izakaya (eet & drinktent) van zijn moeder. Het was tof om deze gast weer eens te spreken, en samen met Angel hadden we een gezellige avond. En we hebben walvis gegeten! Was erg lekker! Dat soort dingen kunnen dus ook alleen in Japan he.

Woensdag 8 april zouden mijn colleges dan eindelijk beginnen. Het was even aftasten, want ze hanteren hier een systeem waarbij je de eerste weken nog kan wisselen van vakken. Daarom is het in principe aan te raden om de eerste week zoveel mogelijk vakken te volgen. Ik mag zelf kiezen hoeveel daarvan taalvakken Japans zijn (bedoeld voor buitenlanders), en hoeveel ervan vakken de Letterenfaculteit (in principe bedoeld voor Japanners). Toen ik woensdag dus met veel moeite mijn collegezaal vond, stond er een briefje dat het voor die dag niet door zou gaan. Goed, daar stond ik dan, maar de dag erop ging het toch echt wel door. Ik zit bij mensen van allerlei nationaliteiten, en het leuke is dat we allemaal in het Japans met elkaar kunnen communiceren. Het is een erg gezellige groep mensen, en ik voelde me er al snel thuis. Ook was het goed om te zien dat sommige klassen gewoonweg niet nuttig of te simpel waren, wat mijn keuze om een aantal vakken te laten vallen een stuk makkelijker maakte. Wel was er de beruchte “Placement Test” de week erop, die uiteindelijk zou bepalen in welk niveau je terecht zou komen.

Vrijdag 10 april heb ik Felix ontmoet uit Nederland. We hebben samen met twee typische Amerikanen de “Daimonji” beklommen, vanwaar we de zonsondergang hebben bekeken. Dit was echt prachtig. Binnen enkele minuten was de zon weg en ineens was het pikdonker. Gecombineerd met een prachtig uitzicht over de stad, waar je plekjes zoals de campus en het keizerlijke paleis kon herkennen, was dit één van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien!

Zaterdag 11 april ben ik met Brett, een aardige Amerikaan (ja, die zijn er ook!) van mijn Japanse klas met veel know-how van electronica, en nog een paar uitwisselingsstudenten wezen hanami-en (kersenbloesem bekijken) bij de Kamogawa-rivier. Was supermooi en heb er lekker gegeten.

Zaterdag 11 april was ook de Welcome Party van mijn studentenhuis. Ik heb daar nog niet veel over verteld, maar ik woon eigenlijk best wel op een bijzondere plek. Op aanraden van mijn sempai (voorgangers, in dit geval de Nederlanders die hier de afgelopen jaren zaten) heb ik de goedkopere universiteitskamer afgewezen en ben ik voor deze plek gegaan. Ik heb lang getwijfeld, maar ik ben zo blij dat ik uiteindelijk voor HDB (hier dus) ben gegaan! Allereerst de locatie: het is echt maar 5 minuten lopen naar de Main Campus van mijn universiteit. Geen enkel studentenhuis voor buitenlanders is zo dichtbij. Verder zit ik hier niet tussen de buitenlanders, maar vooral bij Japanners. Dit geeft mij veel meer mogelijkheden om aan mijn Japans te werken. Ongeveer 30 % is wel buitenlands, maar meer dan de helft daarvan spreekt gewoon vloeiend Japans. Er zijn wat bijkomende verplichtingen, zoals gezamenlijke activiteiten, maar dit is nooit meer dan één keer per week (vaak nog minder). We hebben verder piano’s, een biljarttafel, een pingpong tafel en een enorme fusie met een bar. En dat voor maar iets van 35 studenten!

Een week eerder, zaterdag 4 april, was er een kleine oriëntatie voor de nieuwe bewoners, maar dat stelde niet veel voor. Gewoon waar alles is, wat wel en niet mag, etc. Wel handig hoor. Oh, en ergens middenin de week ofzo, was er ook nog een oud-bewoner langsgekomen met wat vrienden. Die was de dag ervoor getrouwd en had allemaal drank en hapjes over van zijn bruiloft. Was supergezellig om de sfeer te proeven. Hij zei dat ik het naar mijn zin zou hebben en wenste me een leuk jaar toe. Ik wenste hem een leuke huwelijksreis toe naar Okinawa. Bizarre avond. Maar de Welcome Party was dus de eerste officiële activiteit. Ik heb een hoop huisgenoten wat beter leren kennen en dat was erg geslaagd.

Zondag 12 april ben ik naar mijn gastgezin in Nara gegaan. Ik wilde al langer gaan, omdat ik zoals gezegd op momenten niet helemaal lekker in mijn vel zat. Ik dacht dat een bezoekje allicht zou helpen. En hoe! Jammer dat het niet eerder op de week kon, omdat mijn gastmoeder toen moest werken. Het was een leuk weerzien met okaasan (gastmoeder), mama (gastoma) en Daichan (hondje > zie foto). Yuuko was er helaas niet, ze werkt in Kanagawa (in de buurt van Tokyo). Okaasan had speciaal voor mij takoyaki gemaakt. Verder hebben we een heel interessant gesprek gehad over van alles en nog wat… En ze heeft me geholpen om een telefoon te kopen! Eindelijk! Ik ben in hun “Family plan” opgenomen, en samen met de studentenkorting heb ik een supergoed telefoonabonnement voor vrij weinig geld. Tegen de medewerkers van het telefoonbedrijf zei ze droog dat ik haar zoon ben. Dat voelde wel goed. Dit was het gevoel wat ik had gemist. Bovendien had ik nu eindelijk een telefoon waarmee ik iedereen hier een stuk beter kon bereiken. ’s Avonds nog lekker gegeten bij de Raamen-keten “Kamukura”, en daarna gelijk door naar het station om nog op tijd thuis te kunnen komen. Mijn eerste volle collegeweek stond op het punt van beginnen.

Japan is een eilandenland

2009-04-20T05:55:00.000-07:00

Het was alweer de derde keer dat ik naar het land van de rijst en de zon vertrok. Het was alweer de tweede keer dat ik er alleen heen ging, en zelf mijn weg door de luchthavens moest vinden om uiteindelijk in Frankfurt het juiste vliegtuig richting Osaka te nemen. Het was de eerste keer dat ik niet zeker was waar ik nou eigenlijk echt heen wilde.

Ik vond dat ik maar niet zo moest zeuren; er stond mij immers opnieuw een geweldig avontuur te wachten. Maar een geweldig avontuur bestaat ook uit grote uitdagingen en nare hindernissen. Hier was ik mij op het moment van vertrek echter nog niet van bewust. Als een Baron die een bal vanaf de middenlijn recht in de kruising schiet, stortte ik mij zonder na te denken richting deze nieuwe mysterieuze wereld genaamd Kyôto.

Woensdag 1 april

Dinsdag was ik nog druk geweest met het leeghalen van mijn kamer in Leiden, maar uiteindelijk kon ik toch echt de sleutel overhandigen aan de nieuwe bewoner, Shinichi. Mijn koffer heb ik met behulp van mijn pa die avond, nacht en de ochtend erop ingepakt. Het waren rare tijden. Afscheid nemen van broer en zusje, vervolgens naar het vliegveld samen met mijn ouders en Hanae. Daar kwamen Remy en Dorith mij ook nog even gedag zeggen, wat ik uiteraard erg kon waarderen. Thanks allemaal! Fatsoenlijk (?) van iedereen afscheid genomen, en mijn reis kon beginnen.

De douane ging soepel. Vliegtuigje richting Frankfurt pakken, vervolgens een flink stuk lopen en dan wachten bij de gate naar Osaka. Wederom zat ik naast een zouteloze Japanner die mij gedurende de gehele reis negeerde. Tevergeefs probeerde ik haar af en toe tips in haar eigen taal te geven van hoe het tafeltje werkte enzo, wat ze aanvankelijk niet helemaal begreep. Maar goed, dat was blijkbaar geen reden om iets terug te zeggen of iets geks. Afijn, het was geen vervelend mens ofzo, en ik ben helemaal niet de figuur die een vliegreis maakt om eens flink bij te praten, maar toch voelt het een beetje ongemakkelijk om zoveel uren naast iemand te zitten, zonder dat je de aanwezigheid van de ander erkent. Gelukkig zijn er altijd ook pluspunten, want van je ervaringen leer je, en ik was dit keer dus voorbereid. Berekenend en assertief als ik ben (of niet soms, Gieltje?), had ik er van tevoren al voor gezorgd dat ik bij het gangpad zou zitten. Dit scheelde een hoop voor mijn lange benen. Het tweede pluspunt was dat ik besloten had om een nachtje niet te slapen, slapen is immers een keuze vind ik, wat ervoor zorgde dat ik in een comfortabele semi-slaaptoestand de uurtjes zag toenemen. Het onvermijdelijke resultaat was dat ik op den duur aankwam op 関西国際空港 (Kansai International Airport). Wegens het tijdsverschil was het inmiddels alweer de volgende ochtend.

Donderdag 2 april

Zo, daar stond ik dan. Een flinke rij voor de buitenlanders bij het immigratiegedoe, aangezien er sinds een jaar ofzo strengere controles zijn om terreur te voorkomen. Nou goed, dat was dus even wachten, maar uiteindelijk lieten ze mij toch echt binnen, en na mijn 30 kilo bagage gepakt te hebben begaf ik mij richting de uitgang van het vliegveld. Maar niet voordat ik Angel zijn introductieles verstoorde met een belletje. Hij vertelde me waar ik ongeveer heen moest. Het was geen goed idee dat ik al een ticket voor de bus naar Kyôto had gekocht volgens hem, en daar zou ik achteraf ook achter komen. Maar goed, ik moest dus vanaf Kyôto station met de metro naar “Imadegawa”, wat vlakbij Angel’s uni ligt. Vanaf daar zou hij me helpen om bij mijn stekkie te komen. Helaas kon ik hem eenmaal aangekomen een tijdje niet bereiken, en omdat ook het stationspersoneel zo bureaucratisch waren afgericht dat ze totaal weigerden om mij ook maar een klein beetje te helpen, duurde het iets langer voordat ik mijn goede vriend weer kon ontmoeten. Toen het eenmaal zover was, en ik de Gouden Gast van een afstandje in persoon zag naderen, kon ik een flinke grijns niet onderdrukken. Temidden van een superdrukke straat kon het mij eventjes niet schelen dat al die Japanse studenten eventjes dachten dat ik mal geworden was.

Angel en wat Dôshisha-matties van hem hielpen me aan een taxi, en samen met Angel probeerde ik de chauffeur uit te leggen waar ik heen moest. Een kaartje hielp uiteindelijk wel. We hadden een tof praatje met deze chauffeur. Hij moest overigens wel even schrikken toen Angel en ik, nadat de chauffeur had gezegd dat we zeker de mooie bloemen in de buurt moesten bekijken, op een licht homo-erotisch getinte wijze elkaar aankeken en afspraken om dat maar eens bij een zonsondergang met zijn tweetjes te gaan doen.

Eenmaal aangekomen werd ik door medewerkers van dit studentenhuis genaamd HDB en een Engelsman genaamd Nick ontvangen en naar mijn kamer gewezen. Goed, ik besefte mij niet al te goed dat ik hier een jaar zou gaan wonen, want het enige waar ik op dat moment aan dacht was om die ruim 40 kilo aan koffer en handbagage kwijt te kunnen. Inmiddels was het namelijk al tegen het eind van de middag, wat betekende dat ik al bijna 30 uur op reis was. Gelukkig had ik mijn bestemming dus in ieder geval bereikt, en eindelijk verlost van de bagage doken Angel en ik weer terug de stad in. Eerst even kort langs de universiteit laten weten dat ik aangekomen was en wat pakketjes met informatie ophalen, en vervolgens op zoek naar een bepaalde winkel, waar ik beddengoed moest gaan halen. Het enige wat klaarstond in mijn kamer was namelijk een matras. Helaas werd de weg niet helemaal goed uitgelegd (of wij zijn echt achterlijk, wat natuurlijk ook altijd nog tot de mogelijkheden behoort), en na een heel eind lopen kwamen we bij een warenhuis, denkende dat dit de plek was waar we moesten zijn. Toen ik de prijzen zag, vermoedde ik al dat we verkeerd gelopen waren. Maar, omdat het inmiddels vrij laat geworden was, besloot ik toch maar in ieder geval een kussen met sloop te kopen. Verkeerd gelopen of niet, we hebben er in ieder geval wel lekkere takoyaki gegeten. Toen ging ik maar weer terug naar huis, het was inmiddels al donker geworden, en ik besloot mijn meegenomen jassen maar als een soort dekens te gebruiken. Ik was zo bekaf dat ik naar omstandigheden nog redelijk geslapen heb ook.

Goed, dit was dus de eerste dag in Japan. Hierna volgt de beginperiode die erna kwam, wat minder uitgebreid beschreven (denk ik), en hopelijk met wat meer foto’s enzo erbij!

Blogje

2009-04-16T06:07:00.000-07:00

Zo, eens even kijken of en hoe dit werkt. Ik heb uiteindelijk toch maar besloten iets bij te houden, niet omdat ik het de vorige keer nou zo leuk vond om te doen (ik had ook echt weinig tijd hoor!), maar vooral omdat ik het achteraf best wel kon waarderen om avonturen te lezen vanuit iemand die ik zelf ben, maar eigenlijk ook weer niet. Het hielp me dus om weer in de sferen van toen te geraken. Best wel een arrogante reden dus om een blog te beginnen, maar aangezien sommige mensen zich toch afvragen hoe het met mij gaat kan ik ze gelijk hierheen verwijzen. Twee vliegen in één klap! lol!!